Ταυτόχρονα ο Συνήγορος τονίζει ότι «η είσπραξη απαιτήσεων συνιστά αντιποίηση του δικηγορικού λειτουργήματος και θίγει τις αποκλειστικές αρμοδιότητες δικηγόρων και δικαστικών επιμελητών, τις οποίες ορίζουν νόμοι».
Ακρως ανησυχητικά είναι επίσης τα ευρήματα της έρευνας που έκανε ο Συνήγορος του Καταναλωτή σε 26 εταιρείες και αυτά αφορούν τις μεθόδους και τις διαδικασίες που ακολουθούν εταιρείες για την είσπραξη των οφειλών:
Ασκείται διαρκής ψυχολογική πίεση όχι μόνο στον οφειλέτη αλλά και στους οικείους του. Συνήθης τακτική είναι η όχληση του οφειλέτη στον επαγγελματικό ή κοινωνικό του χώρο.
Οφειλέτες απειλούνται από υπαλλήλους εταιρειών ακόμη και με την έκδοση δυσμενών στοιχείων μέσω του συστήματος «Τειρεσίας».
Υπάλληλοι εισπρακτικών εταιρειών υποδύονται σε τηλεφωνικές επικοινωνίες υπαλλήλους τραπεζών ή δικηγορικών γραφείων.
Πιέζουν τους οφειλέτες ακόμη και για την είσπραξη χρεών ακόμη και σε περιπτώσεις παράνομων καταχρηστικών όρων.
Οι εισπρακτικές εταιρείες γίνονται επίσης λήπτες προσωπικών δεδομένων χωρίς να έχουν έννομο συμφέρον.
Δεν είναι νόμιμες οι συμβάσεις έργου μέσω των οποίων ανατίθενται στις εισπρακτικές εταιρείες οι απαιτήσεις των επιχειρήσεων, έναντι αντιτίμου που ισούται με κάποιο ποσοστό επί του εισπραττόμενου ποσού. Αντίθετα νόμιμες είναι οι συμβάσεις πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων (factoring).
Ο Συνήγορος του Καταναλωτή απέστειλε την έρευνα στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και στην Ομοσπονδία Δικαστικών Επιμελητών Ελλάδας.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "My world" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
