Το λοιπόν, περιμένω και το τηλέφωνο να χτυπήσει, να ακούσω κανένα καλό νέο, αλλά το άκαρδο δεν μου κάνει το χατήρι...Έμεινα να το κοιτάω βουβός και η ώρα φαίνεται να έχει σταματήσει. Βεβαίως, κατά το λαό " Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται" , εγώ θα γλίτωνα; Τα μαλλιά μου στην περίπτωσή μου είναι το γράψιμο και η εξωτερίκευση (κωδικοποιημένη πάντα) των συναισθημάτων μου...
Αυτά, σταματάω γιατί το κείμενο έγινε πολύ άναρχο, κυριεύει τις σκέψεις μου και με οδηγεί μόνο του... Θα τα ξαναπούμε, λίαν συντόμως.... Εις ανώτερα :)
Τάσος
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "LoRDWorld" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
