Τι καλύτερο για μια κρύα χριστουγεννιάτικη βραδιά από μια καυτή death/grindcore γουλιά; Βέβαια ρολάροντας προς το an club δεν γνώριζα τι εστί slavebreed. Οπότε κατά τις 10.30 οι πρώτες διπλομποτιές ήταν μια ευχάριστη έκπληξη που με διακτίνισε στα αμαρτωλά μου συναυλιακά 90s. Δυνατοί, γρήγοροι σαν το διάολο (;) και με ουρλιαχτά ικανά να ξορκίσουν κάθε περιρρέον χριστουγεννιάτικο "πνεύμα" - χε, χε.. Ο κόσμος, αν και σε καμιά περίπτωση δεν ήταν το τυπικό death metal κοινό (μάλλον οι περισσότεροι ήταν εκεί για τους modrec), φαινόταν να γουστάρει τα τεκταινόμενα, που σε στιγμές -εξαιτίας του τρελιάρη τραγουδιστή- άγγιξαν τα όρια του γκροτέσκ. >Χμμ, καλά ζεσταθήκαμε: ώρα για modrec. Ό,τι είχα ακούσει για αυτούς επαληθεύτηκε. Μια μπάντα που σίγουρα έχει ρίξει πολλή δουλειά στο στήσιμο και την παρουσίαση των τραγουδιών της. Ωραίες φωνές (+αποτελεσματικές τριφωνίες στα ήσυχα περάσματα), εφευρετικότατες κιθάρες, ντράμερ να τα κάνεις πάνω σου. Μιλάμε για γαμάτο πάντρεμα επεξεργασμένου θορύβου και μελωδικότητας, πλείστες επιρροές αφομοιωμένες σε ένα progressive punk υβρίδιο με προσωπικότητα και νεύρο. Παίξαν τραγούδια από τα άλμπουμ τους art naive και mascaraddiction καθώς και δύο άκρως ενδιαφέρουσες (=τραβηγμένες ηχητικά, ατμοσφαιρικά και χρονικά) διασκευές των I want to break free (queen) και baby I'm gonna leave you (zeppelin).
>Επομένως; Χαλαρή ατμόσφαιρα, άφθονη μπύρα, καλή μουσική - ένα ευχάριστο τριωράκι στην καρδιά της Αθήνας.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Invent your future!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
