Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τις πλατείες των «αγανακτισμένων». Ίπταται αόρατο και άυλο, σαν το Άγιο Πνεύμα που παρακολουθεί, αλλά δεν παρεμβαίνει. Είναι το φάντασμα της Αριστεράς.
Η Αριστερά είναι εδώ. Κινείται αθόρυβα ανάμεσα στους χαμηλοσυνταξιούχους, τους οργισμένους μαθητές, τους αναρχοαυτόνομους διανοούμενους, τους απογοητευμένους μικροαστούς, τους φερέλπιδες φοιτητές, τις απογοητευμένες νοικοκυρές, τους εξαθλιωμένους εργαζόμενους, τους απέλπιδες ανέργους και όλους τους άλλους «αγανακτισμένους». Ελίσσεται μέσα στο ταξικό αυτό μωσαϊκό, παρεμβαίνοντας άλλοτε δειλά, άλλοτε με πύρινο επαναστατικό λόγο. Άλλοτε παρακολουθεί απλώς και μετά καταδικάζει. Πάντα όμως χωρίς να δείχνει την ταυτότητά της εκεί μέσα, στους «αγανακτισμένους». Κολακεύει και αποθεώνει το αυθόρμητο. Ακούει σιωπηλά τους απαξιωτικούς λόγους για τα κόμματα που περιλαμβάνουν και την ίδια. Δέχεται το τσουβάλιασμα της ιστορίας και των αγώνων της μαζί με τις ρεμούλες, τις μίζες, την ξενόδουλη, υποταγμένη στο κεφάλαιο πολιτική των αστικών κομμάτων που κυβέρνησαν την χώρα.
Η Αριστερά είναι εδώ. Ανήμπορη για μια ακόμα φορά. Αυτή τη φορά για να υπερασπιστεί τον εαυτό, τα μέλη και την ιστορία της. Αμήχανη μπροστά στα ανοιχτά αυτιά του κόσμου δεν εξηγεί τις θέσεις της. Δεν βοηθάει στην ερμηνεία του πολιτικού σκηνικού, δεν εξηγεί γιατί και πως μπορεί η κοινωνία να πάει μπροστά. Δεν βοηθά στη μετουσίωση του συναισθήματος σε ψύχραιμη, πολιτική βούληση. Δεν απαντά στις αφοριστικές για την κοινοβουλευτική δημοκρατία απόψεις. Αποσιωπά το γεγονός ότι το βασικό αίτημα «να φύγουν» το χει πει πρώτη αυτή. Δεν βοηθά να πάνε τα αιτήματα ένα βήμα παραπέρα. Σα να μην έμαθε από τους αγώνες για το άρθρο 16. Σα να μην ήταν εδώ το Δεκέμβρη του ‘08.
Η Αριστερά είναι εδώ. Τα μέλη της –χωρίς ταυτότητα- καθοδηγούν εντέχνως τις αποφάσεις των συνελεύσεων που εκφράζουν στην πραγματικότητα ένα πολύ μικρό κλάσμα των συγκεντρωμένων. Έτσι νομίζει ότι βοηθάει. Έτσι θεωρεί ότι πράττει το καθήκον της. Έτσι υλοποιεί στην πράξη τη διαλεκτική. Έτσι εφαρμόζει τον ταξικό αγώνα, την πολιτική συμμαχιών, το «Τι να κάνουμε». Είναι ακριβώς σαν να βρισκόταν στην παρανομία. Μόνο που τώρα έχει επιλέξει η ίδια να βρίσκεται στην ιδεολογική παρανομία και την πολιτική ανυπαρξία.
Η Αριστερά είναι εδώ. Χαϊδεύει με τον δικό της τρόπο τους «αγανακτισμένους», όπως κάνουν και οι αστοί από τη δικιά τους σκοπιά. Χαμογελάει κρυφά όταν ακούει τα γαμοσταυρίδια, μουτζώνει τη βουλή, φωνάζει κλέφτες όλους τους πολιτικούς. Αφήνεται να παρασυρθεί από την ασυγκράτητη ορμή του πλήθους που τείνει να μετατραπεί σε όχλο. Δεν αντιδρά μπροστά στον κίνδυνο να χρεωθεί την αποτυχία των κινητοποιήσεων, είτε από προβοκάτσια, είτε από ανεπάρκεια.
Η Αριστερά είναι εδώ. Ανήμπορη, δειλή, αυτοαναιρούμενη. Χωρίς σχέδιο για το τώρα, χωρίς όραμα και απαντήσεις για το μετά. Κατοχυρώνει νομοτελειακά τη θέση της στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Καταδικασμένη εν πολλοίς στη συνείδηση αρκετού κόσμου λόγω της ανεπάρκειας της, κερδίζει μέρα με τη μέρα, με το σπαθί της την επόμενη καταδίκη που έρχεται. Την καταδίκη για την απουσία της.
Η Αριστερά είναι εδώ.
Και χτίζει μέρα με τη μέρα το παραμύθι των μελλοντικών γονιών προς τα παιδιά τους: «Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε μια Αριστερά…»
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "E-Write.gr" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
