Σύμφωνα με έναν θεωρητικό και πρακτικό της επανάστασης επαναστατική κατάσταση υπάρχει όταν "οι κάτω δεν θέλουν να κυβερνηθούν και οι πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν" (Β.Ι.Λένιν). Αν και αυτή η κατάσταση δεν ισχύει για το σύνολο ή την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ισχύει σίγουρα για τους κατοίκους του δήμου Λαυρεωτικής (Κερατέα).
Εδώ και μήνες, οι περιφρονημένοι κάτοικοι του αττικού αυτού προαστίου αντιστέκονται νικηφόρα σε μια ενορχηστρωμένη επίθεση κυβέρνησης, ΜΜΕ, παπαγάλων δημαγωγογράφων και ΜΑΤ. Ενώ παράλληλα η συμμαχία των προθύμων (Ντόρα - ΛΆΟΣ - ΝΔ) είτε σιωπούν είτε αποστασιοποιούνται, μη τολμώντας να πάρουν ξεκάθαρη θέση πάνω στο θέμα. Από την άλλη, τα κόμματα της αριστεράς (και φυσικά δεν εννοώ τη Δημοκρατική Αριστερά που σε μια ακόμα περίπτωση ντύθηκε Πόντιος Πιλάτος) στηρίζουν τον αγώνα των κατοίκων, αποδεικνύοντας ότι στα δύσκολα η στάση τους είναι ενιαία.
Τι αλήθεια συμβαίνει όμως στην Κερατέα; Το πρώτο στοιχείο είναι ότι ο αγώνας αυτός δεν ξεκίνησε για να υπηρετήσει μικροπολιτικές ή μικροκομματικές σκοπιμότητες. Ή μάλλον, ακόμα και έτσι να ξεκίνησε, στην πορεία εξελίχθηκε σε γνήσιο λαϊκό αγώνα. Γιατί μην πει κανείς ότι όλοι αυτοί που ρισκάρουν ακόμα και την ίδια τη ζωή τους είναι πρόβατα ή πιόνια υπό τις εντολές τοπικού κομματικού παράγοντα ή κάποιου κόμματος; Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι ο αγώνας αυτός γίνεται οργανωμένα. Υπάρχουν δουλειές που μοιράζονται, βάρδιες στα μπλόκα, ενέργειες με συγκεκριμένο στόχο, προβολή συγκεκριμένων αιτημάτων κλπ. Δεν πρόκειται δηλαδή για την αυθόρμητη έκφραση οργής κάποιων αγανακτισμένων πολιτών, αλλά για τη στοχευμένη εξέγερση με συγκεκριμένα αιτήματα μιας κοινωνικής ομάδας που έχει κοινά συμφέροντα. Το τρίτο στοιχείο είναι ότι ο αγώνας έχει καμπές και κλιμακώσεις, όπως ακριβώς είναι κάθε πόλεμος. Οι κάτοικοι περνούν από την άμυνα στην επίθεση και τούμπαλιν, από τις συνομιλίες με θεσμικούς φορείς στο κάψιμο μηχανημάτων κ.ο.κ. Αυτό δείχνει ότι αντιμετωπίζουν το ζήτημα με ψυχραιμία, βλέποντας τον στόχο, χρησιμοποιώντας όποιο μέσο τους συμφέρει κάθε φορά, χωρίς να κάνουν τίποτα αυτοσκοπό. Το τέταρτο στοιχείο είναι ότι ο χώρος της Κερατέας γίνεται κάθε τόσο πεδίο πολιτιστικών και κοινωνικών εκδηλώσεων. Συναυλίες, συζητήσεις, προβολές. Στοιχείο που δείχνει ότι οι ντόπιοι δεν σταματούν να σκέφτονται και να διασκεδάζουν, αλλά και ότι και μη ντόπιοι στηρίζουν και συμβάλλουν στον αγώνα αυτόν. Ένα πέμπτο στοιχείο που δεν έχει αναδειχθεί μέχρι τώρα είναι το εξής: έχει αναρωτηθεί κανείς τι γίνεται με την εγκληματικότητα στην Κερατέα; Αφού η τοπική αστυνομία στην ουσία είναι κλεισμένη στο κτίριό της, ποιος αστυνομεύει την περιοχή; Μα οι ίδιοι οι κάτοικοι! Αυτό το δευτερεύον και παράπλευρο του αγώνα φαινόμενο είναι άξιο ιδιαίτερης προσοχής. Γιατί δείχνει ακριβώς την ικανότητα μιας εξεγερμένης κοινωνικής ομάδας να περιφρουρεί όχι μόνο τον αγώνα της, αλλά και την περιοχή που ζει.
Η Κερατέα είναι ένας θύλακας αντίστασης και αμφισβήτησης ενάντια στην κατοχική πολιτική της κυβέρνησης των τοποτηρητών της τρόικας και του κεφαλαίου. Είναι το παράδειγμα που μπορούμε και πρέπει να μιμηθούμε, αν θέλουμε να έχουμε προοπτική εξόδου από το τούνελ που μας έχουν βάλει. Είναι η απόδειξη ότι κοινωνικές ομάδες με κοινά συμφέροντα μπορούν με κάποιες προϋποθέσεις να διεξάγουν νικηφόρο αγώνα απέναντι σε οργανωμένους, καταπιεστικούς, εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Όσο δυνατοί και αν φαίνονται αυτοί. Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε ανήμποροι, αδύναμοι, ραγιάδες.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "E-Write.gr" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
