Συνήθως συμβαίνει μετά από περιόδους που είμαι μέσα σε πολλά και έχω αναλάβει αρκετά. Έχω ανοίξει τα μάτια και τα αυτιά μου τόσο που άλλο δεν πάει, διάολε! (καιρό είχα να το πω). Οπότε για να μην κλείσει τελείως το μυαλό μου και αρχίσω να τα βλέπω όλα ως υποχρεώσεις προς διεκπεραίωση, λουφάζω λίγο στην άκρη για να ξεπεταχτώ σαν τη μπίλια στο φλιπεράκι ξαφνικά, ώστε να ξεκινήσει νέος γύρος. Όπως όταν επισκέπτεσαι για πρώτη φορά ένα νέο μέρος και κάθεσαι σε ένα παγκάκι να ξεκουραστείς για λίγο και να συνειδητοποιήσεις τι έζησες, κέρδισες, τι έχεις να θυμάσαι, τι θα κάνεις το βράδυ...
Δεν είναι κακό πράγμα η απομόνωση αφ εαυτού της. Βοηθάει μερικές φορές να βρίσκεσαι με τον εαυτό σου. Άλλωστε έχουμε όλοι πολλά να πούμε με τον παλιόφιλο...
Η απομόνωση μπορεί να γίνει μέρος μιας δημιουργικής διαδικασίας. Μετά το χάος των αλλεπάλληλων πρωτογενών ιδεών που καμιά φορά πλημμυρίζουν το χώρο, το να μπεις σε μια βάρκα και να επιπλέεις μέσα τους μπορεί να σου δείξει το δρόμο που πρέπει να χαράξεις για να φτάσεις. Και τι όμορφο συναίσθημα είναι όταν μετά από τον ενθουσιασμό, φτάνεις.
Βέβαια το να βρίσκεσαι σε αυτό το στάδιο μονίμως είναι αδιέξοδο. Δίχως ερεθίσματα από τον έξω κόσμο, από τους ανθρώπους και το περιβάλλον, πλέεις σαν το κούτσουρο και αφήνεις το ρεύμα να σε ξεβράσει όπου αυτό νομίζει. Η απόλυτη απομόνωση όπως κάθετι απόλυτο σε απονεκρώνει, σε αποκόβει και σε αποπροσανατολίζει.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "..., diaole!!!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
