Μια σχέση δεν είναι παζλ. Οι άνθρωποι δεν είναι κομμάτια παζλ. Δεν έχουν προκαθορισμένες και μόνιμες, απαράλλαχτες εσοχές και προεξοχές. Ούτε κολλάμε ποτέ μόνο με ένα το πολύ τέσσερα κομμάτια. Πόσο μάλλον να κολλάμε γάντι και να υπάρχει μόνο αυτό το κομμάτι και κανένα άλλο. Δεν γίνεται. Είναι ουτοπία όχι ρομαντισμός να το πιστεύεις αυτό, κατάλαβες;
Η φαντασιόπληκτη, νοσηρή μου φωνούλα, υπαγορεύει πως οι άνθρωποι είναι τελικά σαν τις αμοιβάδες. Αυτοί οι πολύ απλοί μονοκύταροι οργανισμοί αποδεικνύονται μεγαλειώδεις χάρη στην απλότητα τους και εξαιρετικά περίπλοκοι. Μια αμοιβάδα δεν έχει σχηματισμένα άκρα και όργανα ξεχωριστά. Μασαμπουκιάζει ότι βρίσκει μπροστά της και μετατρέπει το ένα και μοναδικό της κύτταρο σε στομάχι με εξαιρετική ευκολία, προκείμενου να επιβιώσει. Όταν σκάσει από το φαγητό και διαλυθεί σε χίλια κομμάτια, τα μαζεύει και γίνεται πάλι η αμοιβάδα που ξέραμε. Αθανασία λέμε! Αυτά είναι μεγαλεία, διάολε! Να μασάς τα πάντα και να μη μασάς μπροστά σε τίποτα, κατάλαβες;
Οι αμοιβάδες δεν πεθαίνουν. Ανάλογα με τις γκάβλες τους αυτοτεμαχίζονται. Από μια γίνονται δυο και τέσσερις κοκ. Σε κάθε μια, ενυπάρχει η προηγούμενη και η επόμενη. Τι να λέμε τώρα, δεν είμαστε αμοιβάδες όμως....όμως λαχτάραμε να δοκιμάσουμε ο ένας τον άλλο. Πλησιάζουμε σιγά σιγά και αγγίζουμε τις ψυχές μας πότε με τα ακροδάχτυλα και πότε με μπουνιές. Δεν είμαστε αμοιβάδες όμως....διάολε τρεφόμαστε ο ένας από τον άλλο, αγαπάμε για να φτάσουμε στην αθανασία. Μασάμε πότε σύμφωνα με το σαβουάρ βιβρ, πότε άτσαλα και λαίμαργα. Ρευόμαστε κάφρικα, φτύνουμε τα κουκούτσια μα πριν ακόμα φτάσουν στην γη λιγουρευόμαστε το επόμενο μεζεδάκι.
Αγαπάμε τρώγοντας ο ένας τον άλλο για να νιώσουμε ζωντανοί, κατάλαβες διάολε; φώναξε η φωνούλα στα μούτρα μου κι εγώ έγνεψα ναι
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "..., diaole!!!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
