Xanthi Blogs » Κάθε τέλος κι αρχή

Feeds

35917 άρθρα από 71 πηγές

Aa - Zz (1731)

• ..., diaole!!! (23)
• A Fag's Diary (9)
• A sunny cool corner in Kallithea (6)
• Arch-Dialogue (11)
• Atakes Xanthi's Portal (4)
• CineStar | Aνανεώνετε Kάθε Πέμπτη (36)
• Decadance2 (30)
• DeeJay BobMarley (5)
• Despejado (5)
• E-Write.gr (705)
• F.B.I Arkadaslari (31)
• Fotoart (106)
• GunOsys (76)
• Invent your future! (46)
• Kosmas Epsilon (4)
• Lefkopetra (3)
• LoRDWorld (25)
• meandyouandallweknow (9)
• Missy (2)
• My world (19)
• Notebook84 (83)
• OZGUR' um ozgur (10)
• Quick Tube (22)
• Ramble... Ramble (9)
• Rock Καταφύγιο (1)
• sepdek (19)
• Sidux-gr (20)
• Socio-Economic Revolution (1)
• Stand Up Comedy by Panagiotis K. (23)
• Starfish blogs (35)
• Strange Hellas (227)
• SuDDeN Band (3)
• Top 6 movies (61)
• Walkera 22e Basics (12)
• Xanthi Freeride Area (50)

Αα - Ωω (34186)

• 24 Ώρες Ξάνθη (337)
• Aγανάκτηση....στην Ξάνθη (27)
• υπόδρα ιδών (50)
• Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης (152)
• Α.ΠΟ.ΕΛ. Ξάνθης (35)
• Ας μιλήσουμε επιτέλους! (11531)
• Αμπελοφιλοσοφία (81)
• Βιομηχανικό Σχέδιο (5)
• Βλάχος Χρήστος (6)
• Γιώργος Κ. Κρόγιας (2235)
• ΔΑΚΕ Εκπαιδευτικών ΠΕ Ξάνθης (57)
• Δημαρχόπουλος (77)
• Εθνικά Θέματα (6405)
• Ηλεκτρο... λόγοι (2)
• Κάθε τέλος κι αρχή (48)
• Καρυόφυτο Ξάνθης (44)
• Μαγικό Ξάνθης (18)
• Μηχανή του χρόνου (44)
• Μην κάνετε την ζωή σας δύσκολη (2)
• Νέοι Επιστήμονες για την Ευρωπαϊκή Ιδέα στη Θράκη (15)
• Νομάρχης Γιώργος Παυλίδης (485)
• Ξάνθη Αγγελίες (19)
• Ξάνθη η πόλη (5708)
• Ξάνθη, η πόλη μας! (5491)
• Ξανθιώτικα (49)
• Οι φίλοι της Ξάνθης σκέφτονται... (5)
• Παραμύθια και Ιστορίες (9)
• Περίεργοι Ξανθιώτες (25)
• Ποτέ ξανά με τον Β... (4)
• Πολιτεία Θράκης (14)
• Σταυρούπολη Ν.Ξάνθης (1)
• Τα παιδία παίζει (469)
• Το φαγητό της μαμάς (695)
• Φιλαρμονική Ξάνθης (4)
• Φιλοσοφίες ενός Λυκόψυχου (32)
• Φοιτητής (5)

Κάθε τέλος κι αρχή (48)

• Ξάνθη, 19.05.2009
• 19:55

  Μέρες αδέσποτες..Καμιά ...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  
  Μέρες αδέσποτες..
  
  
  Καμιά φορά στη ζωή όλα αλλάζουν, όλα ανατρέπονται, όλα μπερδεύονται και σπάνε.. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που μας φθείρουν, μας βγάζουν από την ήρεμη και ισορροπημένη ζωή που νομίζαμε ότι είχαμε, μας μπερδεύουν. Προβλήματα που δεν είμαστε σε θέση να λύσουμε και καθόμαστε απλά και τα κοιτάμε να μας τρώνε τα σωθικά. Είναι μία φάση που ό,τι νιώθουμε είναι έντονο.. Έντονη θλίψη, έντονος πόνος, καμιά φορά και έντονη χαρά (εγώ το λέω φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού) έτσι για να σπάει λίγο! Αυτές τις στιγμές λοιπόν έχω προσέξει ότι απολαμβάνουμε περισσότερα πράγματα. Από ένα απλό ποτήρι κρασί στο μπαλκόνι, ένα τσιγάρο στο αυτοκίνητο, ένα τραγούδι, μέχρι μία συναυλία, μία βόλτα με φίλους, ένα ταξίδι.. Τα έντονα συναισθήματα διοχετεύονται και σε άλλες στιγμές της μέρας με αποτέλεσμα αυτή να αποκτά ουσία και νόημα! Να νιώθεις ό, τι κάνεις και να το απολαμβάνεις.. Χωρίς φόβους, χωρίς δισταγμούς.. Ούτως ή άλλως μέσα σου νιώθεις τελειωμένος. Τι μπορεί να σε σταματήσει..; Ίσως τελικά αυτές οι δύσκολες στιγμές να είναι πιο ουσιώδεις από τις υπόλοιπες στιγμές ευτυχίας, αδιαφορίας ή και στασιμότητας που ζούμε σ' αυτήν την έτσι κι αλλιώς ¨ἐμφύτως ἀνόητη ζωή¨..
  
  
  
  Υ.Γ: Σε ευχαριστώ Μ. που με μία φράση με έκανες να σκεφτώ τόσα πολλά.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 11.05.2009
• 00:44

  Ταξιδεύω το ...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  
  Ταξιδεύω το εγώ μου..
  
  Και ο κύκλος των συναυλιών (τουλάχιστον για την άνοιξη) έκλεισε με τα ΄Κίτρινα ποδήλατα' και μια πολύ ωραία εμφάνιση κάτω από το φως του ήλιου. Ο Γιώργος (κούκλος, θεός, 'κούρος',όπως θα έλεγε η Ιρένα)-τραγουδιστής και ένας από τα δύο αδέλφια που έφτιαξαν το γκρουπ- έδωσε ρέστα καθώς για δύο περίπου ώρες χτυπιόταν κάτω από τον ήλιο με θερμοκρασία άνω των 25 βαθμών κελσίου! Η συναυλία έγινε στα πλαίσια των γιορτών νεολαίας με αποτέλεσμα εκτός από μας και κανα δυο παρέες ακόμη, όλοι οι υπόλοιποι να είναι κατά μέσο όρο 14 με 15 χρονών. Δεν μπορώ να κρύψω ότι στην αρχή ένιωθα άβολα κυρίως για να μη με δει ο Γιάννης (ο μαθητής μου) να χοροπηδάω στο 'Ταξιδεύω το εγώ μου'! Ευτυχώς ο Γιάννης δεν ήταν εκεί και ανενόχλητη απόλαυσα όλο το σκηνικό. Τραγούδια με πάθος, ένταση και πολύ θυμό, ένα συγκρότημα ζωντανό που παρόλο που δεν είχε κόσμο μπροστά του (διότι όλοι κάθονταν κάτω από τα δέντρα!) δεν πτοήθηκε και έδωσε μία ακόμη υπέροχη παράσταση.
  Καλύτερη στιγμή: όταν δανείστηκα την ανεμελιά, τη ζωηράδα, την αθωότητα των παιδιών πριν ξαναγυρίσω στην πραγματικότητα. Καλύτερο τραγούδι : "Μη μ' αγγίζεις".
  
  
  Μη μ' αγγίζεις
  
  Αξίζει απόψε να φύγω
  σε μέρες που δε ζούσα
  Να θυμηθώ όσα να κάνω δε μπορούσα
  Χιλιάδες σκέψεις μέσα μου βαθιά
  
  Υπήρχαν λόγοι που δεν ήθελα να σε πιστέψω
  Τις μικρές σου αφορμές να γιατρέψω
  Πες ξανά πια ό,τι θες και νομίζεις
  ονειρέψου με μα μη μ' αγγίζεις
  
  Είμαι σύρμα από ρεύμα κομμένο
  Σ' αγαπώ είμ' εδώ κι επιμένω
  Να γκρεμίζω τα τείχη που χτίζεις
  ονειρέψου με μα μη μ' αγγίζεις
  
  Δε θέλω απόψε να φύγω σε χρόνια που δε ζούσα
  Τον εαυτό μου πάντα μέσα μου κρατούσα
  Γνώριμες σκέψεις λόγια μαγικά
  
  Υπήρχαν λόγοι που δεν ήθελα να σε φοβίσω
  Τη μικρή σου ενοχή να ξυπνήσω
  Τώρα πες πια ό,τι θες και νομίζεις
  ονειρέψου με μα μη μ' αγγίζεις..
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 28.04.2009
• 19:45

  Δεν είμαι άλλος

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Δεν είμαι άλλος
  
  
  Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
  είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
  Και μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
  όπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικό
  
  Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
  Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
  άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
  κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός
  
  Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
  κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
  που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
  κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού
  
  Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
  Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
  άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
  κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός..
  
  
  στίχοι:Μάνος Ελευθερίου
  μουσική:Θάνος Μικρούτσικος
  ερμηνεία:Χρήστος Θηβαίος
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 22.04.2009
• 17:58

  H EΠΟΧΗ ...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  
  H EΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ
  
  Τον καιρό των ανέμων
  σε μιαν άλλη εποχή
  να πετάς σ’είχα δει
  με φτερά ραγισμένα
  
  Τον καιρό των ανέμων
  μεθυσμένη βροχή
  είχες πέσει στη γη
  γα να ζήσεις με μένα
  
  Τον καιρό των ανέμων
  σ’αγαπούσα πολύ
  και κανείς μη σου πει
  πως δεν ήσουν για μένα
  
  Της ψυχής μου γαλάζιο
  μεταξένιο πουλί
  ακριβή μου γιορτή
  δυο ζωές,σώμα ένα
  
  Η εποχή των ανέμων
  έχει αλλάξει καιρό
  μόνο εγώ λαχταρώ
  το δικό σου σημάδι
  
  Της φυγής σου το χάδι
  αγκαλιά το κρατώ
  πεινασμένο μωρό
  με ξυπνάει κάθε βράδυ
  
  Τον καιρό των ανέμων
  σ’αγαπούσα πολύ
  και κανείς μη σου πει
  πως δεν ήσουν για μένα
  
  Της ψυχής μου γαλάζιο
  μεταξένιο πουλί
  ακριβή μου γιορτή
  δυο ζωές,σώμα ένα
  
  Τον καιρό των ανέμων
  σ’είχε φέρει η σιωπη
  και κανείς δεν μπορεί
  να σε πάρει από μένα..
  
  Στίχοι-μουσική:Γιώργος Ανδρέου
  Ερμηνεία:Χρήστος Θηβαίος
  
  
  
  ΥΓ:Που θα πάει..;Θα έρθει η επόμενη Κυριακή..
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 20.04.2009
• 22:22

  ΜΕΙΝΕ Κράτησέ ...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  ΜΕΙΝΕ
  
  
  Κράτησέ με σα να με γεννούσες
  σαν ωκεανός που αναζητούσες
  όπως ο ουρανός τον άσωτό του γιο
  Κράτα με κι αρχίζει ο κόσμος τώρα
  Κράτα με που πέθανα σαν χώρα
  Κράτησέ με σα να ζήλευες ξανά
  
  
  Μείνε για ν' αντέξω το χρόνο
  πριν με γκρεμίσει
  Μόνο εσένα θέλω
  ένα δρόμο να μου χαρίσεις
  Είναι ριζωμένος ο φόβος μου
  σαν νύχτα βαθιά
  Γίνε γύρω απ' το πρόσωπό μου
  ζεστή αμμουδιά
  
  Κράτα με λες κι ήρθα απ' τ' αστέρια
  κράτα με κι ας έχω αίμα στα χέρια
  αγάπησε τα λάθη που θα κάνω πριν χαθώ
  
  Κι από την αρχή ζωγράφισέ με
  σαν τις τύψεις σου αγκάλιασέ με
  όσο το κορμί ρίχνει σκιά θα σου δοθώ
  
  Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο
  σαν ένα τριαντάφυλλο σπασμένο
  θέλω μόνο στο φιλί σου να πλυθώ

  Χρήστος Θηβαίος-Μιχάλης Καρράς
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 14.03.2009
• 21:10

  Θάλασσα..

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  Πόσο ωραία είναι όταν έρχεται στη ζωή σου ένας έρωτας..Η καρδιά σου χτυπάει σαν τρελή,τα συναισθήματα σου ξεχειλίζουν, νιώθεις σαν να πετάς..
  Και μετά προσπαθείς να μην κάνεις τα λάθη του παρελθόντος, κάνεις ό,τι μπορείς για να είσαι δίπλα του όταν σε χρειάζεται,προσπαθείς να μηδενίζεις τις αποστάσεις,το παίζεις φίλη όταν θέλει να μιλήσει,δικαιολογείς τις πράξεις του γιατί πιστεύεις ότι περνάει δύσκολη φάση,κάνεις στην άκρη τα θέλω σου για να μην τον βαρύνεις κι άλλο..
  Και όταν έρθει το τέλος χωρίς εσύ να είσαι εκεί, χωρίς να το περιμένεις, πόσο δύσκολο είναι να το αντιμετωπίσεις..Γιατί πλέον είσαι μόνη σου,αυτός για τον οποίον πάλευες τόσο καιρό έχει φύγει και μάλιστα δεν έχει καμία όρεξη να ασχοληθεί με τα δικά σου προβλήματα..Πήρε ό,τι είχες και τώρα είσαι άδεια και ανήμπορη..Αιωρείσαι στο κενό..Έχουν γκρεμιστεί όλα τα πιστεύω σου, οι ισορροπίες σου, ο κόσμος που είχες χτίσει καιρό τώρα..
  Οι σκέψεις σου από δω και πέρα θα είναι ο χειρότερος σου εχθρός και κάθε μέρα θα παλεύεις μέχρι να τις διώξεις..Κάποια στιγμή όμως θα φύγουν, το έχεις ζήσει και το ξέρεις..Και τότε όλα θα πάρουν το δρόμο τους..Δε θα μετανιώσεις για τίποτα γιατί τουλάχιστον ακόμη και έτσι ένιωσες γεμάτη..Και θα είσαι έτοιμη να ξαναερωτευτείς,να ξανααγαπήσεις ακόμη και να ξαναπονέσεις..Γιατί έτσι θα νιώθεις ζωντανή..
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 24.10.2008
• 22:42

  Κι εκεί που λες ότι τελειώνει κι ...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  Κι εκεί που λες ότι τελειώνει κι αυτό, φεύγει ένα ακόμη βάρος..τσουπππππππ!!!!!!Να το το επόμενο χτύπημα!Και αυτό κι αν είναι χτύπημα..Και έρχεται καταπάνω μας με ταχύτητα 713 χιλιομέτρων! Παρόλ' αυτά είναι κάτι κανούριο, μία αλλαγή που κατά έναν περίεργο τρόπο με προκαλεί να τη ζήσω.. Άντε να δούμε..
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 19.10.2008
• 15:41

  7 αλήθειες!

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  Με τη σειρά μου ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση του Πρωτόπλαστου για τις αλήθειες μου!
  
  Οι κανόνες του παιχνιδιού:
  1.Βάλε Link (σύνδεση) προς το άτομο που σε έκανε tag.
  2.Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες.
  3.Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και links προς το blog τους.
  4.Ειδοποίησε τους ότι τους έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους.
  
  Και ιδού οι δικιές μου:
  
  1. Δε σηκώνομαι ποτέ το πρωί αν δε χτυπήσει τουλάχιστον 2 φορές το ξυπνητήρι! Παρ’ ότι ξέρω πως θα αργήσω 5 με 10 λεπτά στη δουλειά, δε σηκώνομαι ποτέ στο πρώτο χτύπημα αλλά ούτε το βάζω να χτυπήσει 10 λεπτά πριν!
  2. Ενθουσιάζομαι με το παραμικρό. Σα μικρό παιδί που του δίνουν καινούριο παιχνίδι! Κακό ή καλό δε ξέρω..
  3. Έχω αρρώστια με τον προσκοπισμό! Παρ’ όλο που μου καταναλώνει πολύ χρόνο, δε λέω να τον παρατήσω!
  4. Δεν αργώ ποτέ στα ραντεβού μου. Κι εκνευρίζομαι πολύ όταν οι άλλοι το κάνουν. Και μου το κάνουν συνέχεια!
  5. Γκρινιάζω πολύ… Κουσούρι μεγάλο το ξέρω, αλλά δε μπορώ να το κόψω!
  6. Η ιδανική έξοδος για μένα, είναι σε ταβέρνα με φίλους! Να πίνουμε και να χαχανίζουμε με τις ώρες!
  7. Μ’ αρέσει η δουλειά μου. Μπορεί να είναι κουραστική κι αγχωτική, μπορεί να μην ήταν αυτό που ονειρευόμουν να κάνω, αλλά με τον καιρό την αγάπησα!
  
  Ευχαριστώ πολύ τον Πρωτόπλαστο για την πρόσκληση!!
  Θα κάνω μια προσπάθεια να προσκαλέσω τους LoRD_D2, kat και savvouko!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 04.10.2008
• 22:06

  Private Hell

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Κόλαση...
  
  Θέλεις να μάθεις πως είναι
  
  Πως μοιάζει και αν σε κάνει να "καίγεσαι"
  
  Θα σου πω τον τρόπο
  
  Να δεις την κόλαση
  
  Όχι μία οποιαδήποτε κόλαση
  
  Αλλά τη δική σου κόλαση
  
  Που κρύβεις βαθειά μέσα σου
  
  Και δε την αφήνεις να βγεί τα πρωινά,
  
  Μα ξεπροβάλει τις νύχτες
  
  Πάμε λοιπόν, δεν έχεις τίποτα να χάσεις
  
  Κλείσε τα μάτια σου
  
  Φτιάξε την κόλασή σου
  
  Και άνοιξε τα μάτια σου
  
  Αυτό ήταν
  
  Καλωσήρθες
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 10.09.2008
• 21:59

  Δευτέρα Παρουσίαση

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

  Στις οχθες του αχερωντα,

  Εκει θα σε περιμένω

  Σπρωξε τη βάρκα στο μολυσμένα από τα πτώματα νερά του

  Σπρώξε τη βάρκα στα αγιασμένα από τις ψυχές νερά του

  Ακολούθα το ρευμα και μπες όλο ζωή στον κάτω κόσμο

  Μην ξεχάσεις μόνο να βάλεις και τον ήλιο στην πλώρη σου

  Γιατί σαν φτάσεις εκεί, θα χρειαστείς το φώς του

  Θα χρειαστείς το φως για να ανοίξεις τα μάτια από τις ψυχές

  Τόσων νεκρών που για χιλιάδες χρόνια γίνονται στολίδια στις μάυρες όχθες

  Στις όχθες αυτές σταμάτα και γέμιζε τη βάρκα σου με τα φαντάσματα

  Μάζεψε κάθε τυραννισμένο πλάσμα από το σάπιο τούτο τόπο

  Μάζεψε τα και με τη βία, γιατί να ξέρεις στα μάτια του παράδεισος φαίνεται ο βόθρος

  Γέμισε τη βάρκα σου και ας μοιάζει να μην έχει χώρο

  Οι ψυχές συμπιέζονται με χάρη θα το δείς

  Αμα τους δώσεις για τον πάνω κόσμο λόγο

  Ισως ώρες, μερές, χρόνια, χιλιετίες χρειαστείς για να γεμίσεις το σκαρί αυτό

  Μα όταν θα το πράξεις, πάρε με και μένανε και βάλε με στην πρύμνη,

  Να κοιτάω πίσω μην τυχών και έρθει αυτός που οι άλλοι ονομάζουν Χάροντα

  (Εγώ τον λέω κάπως αλλιώς που δεν μπορώ να πω μπροστά σας)

  Ξεκίνα το ποτάμι ανάποδα

  Το κύμα θα έχεις κόντρα και όλους τους αέρηδες εχθρούς για το σκοπό σου

  Με πίστη και υπομονή ξεκίνα το αργό μα χαρούμενο ταξίδι

  Κωπηλάτες θα είναι οι ψυχές και δείκτης σου ο ήλιος

  Και σαν ο ανήφορος δείχνει να τελειώσει,

  Στο αντάμωμα του Αχέρωντα με το Μεγάλο πέλαγο,
  

  Θα αρχίσει η Δευτέρα Παρουσίαση.

  
  

  ΥΓ: Η φωτό του Χρήστου Α. Μοντέλο η Μ. Μουσική, God is an astronaut-Forever Lost, μέσα από το All is violent, all is bright (2005)
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 01.09.2008
• 18:28

  Καν..

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Και κάπως έτσι τελείωσε το καλοκαίρι.. Με τη γεύση των χειλιών σου στο στόμα μου και τη μυρωδιά σου στο μαξιλάρι μου.. Όταν σε είδα να φτάνεις, χύμα, με σαγιονάρες και κόκκινος σαν τον αστακό δε μπορούσε να περάσει απ’ το μυαλό που θα καταλήγαμε.. Ή καλύτερα, από που θα ξεκινούσαμε. Μπήκες με το έτσι θέλω στη ζωή μου, πήρες τα πινέλα σου (για να μη πω τα κουπιά σου!) και της έδωσες κι άλλα χρώματα! Τη γέμισες με τα γέλια σου, την ηρέμησες με τα χάδια σου.. Τη φρόντισες.. Και να ‘ξερες πόσο της άρεσε αυτό! Δε φοβήθηκες να μου δείξεις τι νιώθεις, δε κώλωσες! Αντί να αμπαρωθείς, εσύ έκανες ακριβώς το αντίθετο! Δε δίστασες και δε δείλιασες. Και μ’ έκανες κι εμένα να μη φοβάμαι. Να μη σκέφτομαι. Να είμαι ο εαυτός μου.. Κι είχα ανάγκη να είμαι εγώ! Για πρώτη φορά να είμαι εγώ! Το εγώ που έγινε εμείς.. Εμείς.. Και τα 121 τα έχω γραμμένα στα παλιά μου τα παπούτσια! Τίποτα δεν είναι! Θα είναι απλά, 121 λόγοι παραπάνω για να έρχομαι κοντά σου.. Κοντά σου.. Έτσι όπως με κρατούσες όλες αυτές τις μέρες.. Τα καλύτερα είναι αυτά που ακόμα δεν έχουνε ‘ρθει.. Και θα ‘ρθουν.. Το νιώθω..
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 03.08.2008
• 22:33

  The lemon tree

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Όχι, δε θα μιλήσω για το τραγούδι των fool's garden (χαζόκηπος;). Θα μιλήσω για μία ταινία απλή, βατή και κατανοητή που μέσα από την απλότητά της κερδίζει το θεατή και τον κάνει να σκεφτεί λιγάκι παραπέρα, όσο χρειάζεται για να μην χαλάσει το βράδυ του.
  
  "Η λεμονιά" λοιπόν, ένα έργο περί της σχέσεως παλαιστινίων και ισραηλινών (τα πεζά αρχικά γράμματα είναι επιτηδευμένη απαξίωση της εθνικότητας γενικώς και όχι λάθος). Το στόρυ βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Υπουργός άμυνας του ισραήλ μετακομίζει σε έπαυλη στη Δυτική Όχθη όπου συνορεύει με τον κήπο χήρας παλαιστίνιας όπου κυριαρχούν οι λεμονιές που της άφησε ο πατέρας της. Οι λεμονιές υποτίθεται ότι κρίνονται απειλή για την ασφάλεια του υπουργού και πρέπει να κοπούν. Η χήρα προσφεύγει στη δικαιοσύνη και όλα γυρίζουν γύρω από αυτό.
  
  Στην πραγματικότητα το έργο λίγη σχέση έχει με την διένεξη στη Δυτική Οχθη. Περισσότερο χτυπάει στις διενέξεις μεταξύ των ανθρώπων. Εξαργυρώνει ουσιαστικά ένα φυλετικό-εθνικό παράλογο μίσος, σε μία βουβή αντιπαράθεση δύο ανθρώπων που ουσιαστικά δε μιλάνε ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο. Στον περίγυρο υφίστανται πολλοί χαρακτήρες που αντικατοπτρίζουν πτυχές κάθε κοινωνίας. Αυτούς που μπορούν αλλά δεν θέλουν να κάνουν κάτι για να αλλάξει ο κόσμος, αυτούς που θέλουν αλλά δεν μπορούν, αυτούς που χρησιμοποιούν ευκαιρίες περιστασιακά για να αυτοαναδειχτούν, αυτούς που ασυνείδητα αποστασιοποιούνται γιατί το πρόβλημα έχει φύγει από τις πλάτες τους και εθελοτυφλούν.
  
  Η ταινία είναι αργή σχετικά, στατική, με κατά στιγμές ωραία φωτογραφία. Ενώ μετακινείται στο χώρο (Ραμάλα, Ιερουσαλήμ, Ουάσιγκτον), κοιτάζει στο μικρόκοσμο των ατόμων χωρίς να δίνει βήμα στις "χωροταξικές" ανησυχίες κανενός. Μόνο το τείχος που υψώνεται περήφανο γύρω από την παλαιστίνη και το επιβλητικό ανώτατο δικαστήριο δεσπόζουν ως εικόνες, πέρα από τα σπίτια των εναγομένων.
  
  Τελικά, παρασύρει τον θεατή σε μία βουβή θλίψη για την κατάντια στην οποία περιέρχεται η κοινωνία και οι σχέσεις των ανθρώπων. Η κοινωνία μπορεί να βρίσκεται στο ισραήλ, αλλά καθρεφτίζεται άνετα στο κάτοπτρο κάθε μοντέρνας χώρας. Η κάθαρση δε θα έρθει σε καμία στιγμή.
  
  ΥΓ: Την ταινια την είδα μαζί με το Κατερινάκι, στο θερινό κινηματογράφο Ναταλι στη Θεσσαλονίκη.
  ΥΓ2: Τα ναρκωτικά που πήραμε ήταν: ΤΧC- Κομπόστα, Puschifer- Momma Sed (Tandimonium Mix)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 19.07.2008
• 20:51

  Βλάστη 11-13/7/2008

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Τα σπάσαμε και πάλι. Γιορτές της Γης στη Βλάστη Κοζάνης με το Κατερινάκι. Η Βλάστη είναι ένα χωριό στο νομό Κοζάνης στα 1200 μέτρα υψόμετρο, ενώ το Κατερινάκι με ταλαιπωρεί τα τελευταία 2,5 χρόνια. Οι Γιορτές της Γής από την άλλη ήταν μία καλή δικαιολογία α) για να ξεφύγουμε β) για να δούμε τους KULTUR SHOCK που είναι το τελευταίο αντίκσιον του υπογράφοντα.
  
  Μετά από 5 μέρες στο στρατόπεδο, φορτώσαμε τον πούντακλα και ξεκινήσαμε. Μετά από ένα εύκολο και ξεκούραστο ταξίδι επί της Εγνατίας, φτάσαμε στη Βλάστη και σκαρφαλώσαμε στο καμπινγκ που είναι αρκετά μακρύτερα από το συναυλιακό χώρο. Στήσαμε τη σκηνή σε κλίση, πράγμα το οποίο μας έκανε να ξυπνάμε κάθε τόσο για να επανέρθουμε στα ίσα μας, αλλά τι να κάνεις πάνω στο βουνό. ΄Ηταν ήδη αργά και επομένως ντυθήκαμε και πήγαμε ευθύς στο φεστιβάλ. Μαλακία μου που είδα τον τραγουδιστή των Κ.S και δεν του μίλησα. Άρχισε το φεστιβάλ με τον Khalid K. που η μόνη περιγραφή που μπορώ να του κάνω είναι ότι είναι ένας τρελός περφόρμερ. Μας έφτιαξε τρελά τη διάθεση για την κόλαση που θα ακολουθούσε με τους K.S. Και τελικά ακολούθησε....Τρελά κέφια και μουσική σχεδόν μεταλλική βασισμένη σε βαλκανικούς ρυθμούς. Αλλά το Κατερινάκι κρύωνε και δεν ήταν και πολύ στα καλά του (γμτ) και επομένως μείναμε στα πίσω διαζώματα.
  
  Την επόμενη μέρα καφεδάκι στην πλατεία του χωριού και ταβλάκι (αλλά μας τελείωσε η πίτα, ε μωρό). Μετά κονσερβοποιημένο φαί στη σκηνούλα (σ.σ να πω ότι το κατερινάκι ανεβοκατέβηκε την απόσταση από το κάμπινγκ στο χωριό με τα πόδια μεσημεριάτικα, ήρωας*3) υπνάκος και μετά από μία στάση στα τραπεζάκια του καμπινγκ όπου είχε στηθεί αυτοσχέδιο γλέντι ξανά κάτω στο χωριό. Περιμένοντας τις συναυλίες φάγαμε καλαμπόκι, είδα με μία ομάδα κρουστών και συναντήσαμε τη μισή Ξάνθη εκεί. Είδαμε κάτι βαλκάνιους τζαζάδες και μία μπάντα με χάλκινα αλλά το Κατερινάκι και πάλι νύσταξε (τι πρωτότυπο θεέ μου) και πήγαμε πάνω για υπνάρα.
  
  Την επόμενη καταλήξαμε στην Κοζάνη στο σπίτι του Murder (να είναι καλά) όπου και ξεβρωμίσαμε. Με την βοήθεια του Νίκου γνωρίσαμε και την Κοζάνη και μετά σπίτια μας...
  
  Τι μας άρεσε:
  
  

  • Το κάμπινγκ ήταν ελεύθερο και δεν είχε σχέση με τις συναυλίες. Έτσι μπορούσες να κατασκηνώσεις φορ φρι.
  • Οι Κ.S που τα σπάσανε.
  • Η όλη φάση της καγκουριάς και του ακτιβισμού που δεν είχε δηθενιές.
  • Το χωριό με την απαράμιλλη φυσική ομορφιά.
  • Τα καλαμπόκια από τον μοναδικό καλαμποκά, που πρέπει να έβγαλε τα κέρατά του.
    
  • Που είδαμε τη μισή Ξάνθη.

  Τι μας χάλασε:
  
  

  • Οι ελλιπείς εγκαταστάσεις σχετικά με τις τουαλέτες. Για τις γυναίκες ήταν ένα πλήγμα.
  • Που κατηφόριζε η σκηνούλα μας, και τσουλούσαμε.
  • Τα πολλά αυτοκίνητα στο κάμπινγκ, μαζί με το δικό μας. Σαν την Τσιμισκή σε ώρα αιχμής.
  • Που είδαμε τη μισή Ξάνθη.
  • Που το Κατερινάκι έβαλε τη μικρή μνήμη στη φωτογραφική μηχανή και έτσι έχουμε μόνο 10 φοτό και 2 μικρα βιντεάκια. Μπράβο ρε μωρό μου!

  Άντε και του χρόνου.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 02.07.2008
• 17:40

  Μουσική

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Θα σου δώσω τις νότες για να φτιάξεις μουσική,
  Όμως άλλαξέ τες και κάνε το τέλος τους αρχή
  Βάλτες στο μεγάλο τσουκάλι της πιό κακιάς μάγισσας
  Ανακάτεψέ τες καλά με την κουτάλα τη μεγάλη
  Και βγάλε τραγούδι αχνιστό και περίεργο.
  
  Θα σου δώσω το ρυθμό να χορέψεις
  Όμως βγες νωρίς απο τα βήματά τα πεπατημένα,
  περπάτα με αυτόν στις βουνοπλαγιές και τα ποτάμια
  χόρεψε τον ήλιο στα πέλματά σου
  αντάριασε τη θάλασσα στροβιλίζοντας με χάρη το κορμί
  Και κάνε το χορό επανάσταση και αιτία κοσμογονίας.
  
  Θα σου δώσω το όργανο να φτιάξεις το τραγούδι,
  Όμως μην τολμήσεις να το δείς συμβατικά,
  Φύσα στις μπαγκέτες και χτύπα την κιθάρα
  Χάϊδεψε το πιάνο κλωτσώντας την τρομπέτα
  Σημάδεψε με το ακορντεόν και πυροβόλησε με τη φυσαρμόνικα
  Σκοτώνοντας όλα τα δήθεν και τα πρέπει.
  
  Θα σου δώσω ακόμα ακόμα και τους στίχους-γιατί και αυτοί μουσικοί κρύβουν-
  Όμως πλάσε λέξεις περίεργες και ακατάληπτες
  Να μιλάς με τα πουλιά και να σε κατανοούν τα άστρα και οι άνεμοι
  Χωρίς να καταλαβαίνουν να σε κοιτάν οι άτεχνοι
  Μιάς ζωής τον όλεθρο να χρειάζονται για βρούν την αρχή και το τέλος σου.
  
  Θα σου δώσω μέχρι και στάδια και πλατείες κόσμο γεμάτες
  Όμως μην πλανευτείς από τα χειροκροτήματα και τις φωνές
  Σταμάτα τη μουσική σου, γυρνα τους την πλάτη και μίλα τους
  Πείσε τους για το μάυρο της ελπίδας και το λευκό του θανάτου χρώμα
  Κράτησε μαζί σου τους λίγους, τους μερικούς, τον ένα που θα μαγευτεί
  Και ίσως τότε να μου πεις πως έχεις κάνει μουσική.
  
  ΥΓ: Η φωτογραφία στην κεφαλή είναι και πάλι του Χρήστου Α. Η ιδέα όμως πήγασε από το άκουσμα του άλμπουμ Rabbit Habbits των Μan Man και από χίλιες δυό άλλες σκέψεις που τρέχουν ενώ τρέχω.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 24.06.2008
• 18:28

  1 αλήθεια και 3 ψέμματα!

   »  Κάθε τέλος κι αρχή

  1-Ήταν απόγευμα και με την "αλητοπαρέα" κατεβήκαμε για μπάνιο. Κάποιος έριξε την ιδέα να πάμε μέχρι τη σχεδία (ο Απόστολος θα ήταν) και όλοι συμφωνήσαμε. Η σχεδία ήταν τοποθετημένη περίπου στα 2.5 μέτρα βάθος. Φτάσαμε μια χαρά και ξαπλωθήκαμε πάνω της. Που να ξέραμε όμως, ότι με τον θόρυβο που προκαλέσαμε μέσα στο νερό θα "ξυπνούσαμε" τις ατελείωτες τσούχτρες που χαλάρωναν κάτω από την ηρεμία της σχεδίας! Και μέσα σε λίγα λεπτά, γύρω μας, είχε γεμίσει τσούχτρες! Φυσικά και δε μπορούσαμε να φύγουμε! Οι άντρες της παρέας επέμεναν ότι πρώτα έπρεπε να πέσουν τα γυναικόπαιδα γιατί είχαν μικρότερο εκτόπισμα. Σιγά μη πέφταμε! Σουρούπωσε κιόλας κι αρχίσαμε να κρυώνουμε. Μιας και δε πήγαινε άλλο, αποφασίσαμε να πέσουμε όλοι μαζί. Και το κάναμε! Βουτήξαμε.. Και… Άουτσ..! Τελικά οι τσούχτρες δε φάνηκε να κατάλαβαν ότι ήμουν μία από το είδος τους… Γύρισα πίσω κατακόκκινη.. Και φυσικά στη σχεδία δε ξαναπήγα!

  2-Πέρσι το καλοκαίρι ξεκινήσαμε με την kat, τον savvouko και την Χαρά για Σαμοθράκη. Είχαμε κλείσει δωμάτια και εισιτήρια και μέσ’ στην τρελή χαρά ξεκινήσαμε για Σαμοθράκη! Θα πηγαίναμε μέχρι την Αλεξανδρούπολη με το αυτοκίνητο, θα το αφήναμε εκεί και θα παίρναμε το πλοίο για Σαμοθράκη. Με τρελές μουσικές και κέφια ξεκινήσαμε γύρω στις 4 από Ξάνθη. Κάπου πάνω στην Εγνατία, έξω από την Κομοτηνή, το αυτοκίνητο αρχίζει να κάνει νερά… Στην αρχή νομίζαμε πως ο savvoukos μας έκανε πλάκα και τον βρίζαμε, αλλά κάθε άλλο παρά πλάκα ήταν! Το αυτοκίνητο πήγαινε με 10 και μούγκριζε συνεχώς! Για καλή μας τύχη ήμασταν κοντά στην ανατολική έξοδο της Κομοτηνής και βγήκαμε από Εγνατία. Για ακόμη καλύτερη μας τύχη βρήκαμε ένα συνεργείο πάνω στον δρόμο. Αφού κοίταξαν για λίγο το αυτοκίνητο, μας είπαν ότι δε γίνεται να το φτιάξουν και θα ‘πρεπε να το αφήσουμε εκεί. Σα τους παλαβούς καλούμε ταξί και ξεκινάμε για Αλεξανδρούπολη. Δυστυχώς όμως η τύχη μας σταματούσε εκεί… Μόλις πήραμε την στροφή για το λιμάνι, βλέπαμε την Νόνα Μαίρη να σαλπάρει από το λιμάνι… Πάει η Σαμοθράκη… Ήμασταν τόσο στεναχωρημένοι που για περίπου μισή ώρα δε μιλούσε κανείς.. Μέχρι που το πήραμε απόφαση και γυρίσαμε απογοητευμένοι σπίτια μας..
  

  3-Σέρρες, εξεταστική Σεπτεμβρίου. Έδινα μάθημα στις 11 το πρωί. Τότε με φιλοξενούσε η ξαδέρφη μου μιας και το σπίτι το είχα ξενοικιάσει. Είχα πάει από το προηγούμενο βράδυ για να μη ξυπνάω από τα χαράματα και τρέχω Σέρρες. Πριν από μένα, γύρω στις 9 έδινε μάθημα η ξαδέρφη μου. Η οποία από συνήθεια, φεύγοντας, κλείδωσε την πόρτα! Ξυπνάω λοιπόν γύρω στις 10 και αφού ετοιμάζομαι πάω να φύγω. Αμ δε! Πανικοβλήθηκα! Την έπαιρνα ξανά και ξανά τηλέφωνο και δε το σήκωνε. Όταν με πήρε, από τα ουρλιαχτά μου δε καταλάβαινε τι έλεγα. Ήρθε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, εγώ έφυγα σα σφαίρα για το ΤΕΙ, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά… Μη ρωτάτε, εννοείται πως ο κομπλεξικός καθηγητής δε μ’ άφησε να γράψω! Το μάθημα το χρωστάω ακόμα. Τα μπινελίκια που άκουσε η ξαδέρφη όμως ήταν άλλο πράμα!!

  4-Είχε έρθει Παρασκευή και η kat μου είχε πάει Ξάνθη. Και μιας κι είχα καιρό να δω και τους δικούς μου, ξεκίνησα για το σπίτι χωρίς να τους πω τίποτα. Να τους κάνω έκπληξη! Το ήξεραν η Χαρά και ο savvoukos γιατί είχε πέσει πρόταση να πάμε όλοι μαζί αλλά δεν μπορούσαν να έρθουν μαζί μου (πάλι καλά!). Μιλάω με την μαμά μου και της λέω ότι θα πέσω για ύπνο και να μη με πάρει τηλέφωνο, στην kat το ίδιο και ξεκινάω το μεσημεράκι με το τρένο για να τους κάνω έκπληξη! Τι το θελα; Γύρω στα 15 λεπτά έξω από τις Σέρρες νοιώθουμε το τρένο αν τραντάζετε. Ηλίθιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου, όπως ότι χτυπήσαμε καμιά πέτρα και δε τρέχει κάστανο, μέχρι που είδα τον στύλο της ΔΕΗ να πέφτει πάνω στο τρένο. Για την ακρίβεια, το τρένο έπεσε πάνω στον στύλο της ΔΕΗ. Ναι καλά καταλάβατε, το τρένο εκτροχιάστηκε κι εγώ όχι μόνο έκπληξη δεν έκανα, αλλά ανάγκασα savvouko και Χαρά να έρθουν να με μαζέψουν από τη μέση του πουθενά για να γυρίσω πάλι Σέρρες! Από τότε έκανα 3 μήνες να ανέβω ξανά σε τρένο και για εκπλήξεις ούτε που ήθελα να ακούσω!

  Τόση γκαντεμιά χωράει σε έναν άνθρωπο; Καλά όχι γιατί μόνο μία από τις 4 είναι αληθινή! Προσκαλώ kat, LoRD_D2 και savvouko. Θα ήθελα πολύ να διαβάσω τις ιστορίες σας! Πρωτόπλαστη σ’ ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση! Έχει πλάκα!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 08.06.2008
• 11:14

  «Θέλω να ...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  
  

  «Θέλω να ζήσω» τους είπε…

  
  

  Και αυτοί του έδωσαν ένα τόπο πεθαμένο

  Γεμάτο θάνατο και απελπισία

  Και του είπαν: «Ζήσε και γέννησε ζωή»

  
  

  «Θέλω να ανασάνω» τους είπε…

  
  

  Και αυτοί του χάρισαν έναν αέρα μουχλιασμένο

  Υγρό και σάπιο με βρώμα από υπόνομο και χολή

  Και του είπαν: « Ανέπνευσε και γέμισε οξυγόνο»

  
  

  «Θέλω να πετάξω» τους είπε…

  
  

  Και αυτοί του προσέφεραν έναν ουρανό μολύβι

  Που κολλάει στα φτερά και χαμηλώνει μέρα με τη μέρα

  Και του είπαν: «Πέτα και φτάσε στον ήλιο»

  
  

  «Θέλω να δημιουργήσω» τους είπε…

  
  

  Και αυτοί του έδωσαν σπασμένα σφυριά και παλιές ιδέες

  Τα καρφιά είχαν σκουριάσει και είχαν σφηνωθεί στα αραχνιασμένα μυαλά

  Και του είπαν: «Δημιούργησε και φτιάξε τον κόσμο»

  
  

  «Θέλω να ταξιδέψω» τους είπε…

  
  

  Και αυτοί του χάρισαν ένα τρένο που πήγαινε μόνο Ανατολικά

  Χωρίς μηχανοδηγό, χωρίς φρένα και δίχως ράγες

  Και του είπαν: « Ταξίδεψε και πες μας για τον κόσμο»

  
  

  «Θέλω να βασιλέψω» τους είπε…

  
  

  Και αυτοί του προσέφεραν ένα βασίλειο στον ασπρόμαυρο βάλτο

  Με υπηκόους βατράχια, έντομα και φίδια και νερά δυσώδη

  Και του είπαν: «Βασίλεψε και γίνε τρανός και μέγας»

  
  

  «Θέλω να πεθάνω» τους είπε…

  
  

  Και αυτοί του κατασκεύασαν το πιο ωραίο φέρετρο του κόσμου

  Οργάνωσαν κηδεία λαμπερή με μαυροντυμένες μοιρολογίστρες

  Προσκλητήρια θανάτου μοίρασαν λευκά με μεγάλα μαύρα γράμματα

  Και του είπαν: «Πέθανε και πες μας πως είναι στην άλλη μεριά, γιατί αυτή είναι η αποστολή σου»

  
  

  
  

  ΥΓ: Το παρόν το εμπνεύστηκα από τη φωτογραφία που βρίσκεται στην κορυφή του. Η φωτογραφία είναι γέννημα του φίλου Χρήστου Α. (στο υποσχέθηκα ότι θα έγραφα κατι φίλος). To soundtrack περιελάμβανε τα τραγούδια: Reign από UNKLE, GhostWriter απο RJd2 , Pulse απο Αrchive, Frenchy's από Holy Fuck, Ovary Stripe από Kasabian και One of these days από Pink Floyd.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 04.06.2008
• 22:31

  Ροζ συννεφάκι..

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  

  ..Κάποτε διαλύεται.. Όταν είσαι 10 "αγαπάς" τον παιδικό σου φίλο, πιάνεστε από το χέρι και υπόσχεστε να παντρευτείτε, κάπου ανάμεσα στο κρυφτό και το τζαμί.. Μετά στα 14, νιώθεις πως είναι να ερωτεύεσαι. Ένας ολοκαίνουριος κόσμος ανοίγεται μπροστά σου κι εσύ δεν κρατιέσαι να τον ανακαλύψεις. Ονειρεύεσαι τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις και ψάχνεις χιλιάδες ρομαντικούς τρόπους για να αλλάξεις τον κόσμο! Κάπου στα 17 αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Σχεδιάζεις την φοιτητική σου ζωή και τη φαντάζει σα μια μεγάλου μήκους 7ήμερη. Συνεχίζεις την επανάσταση σου και δε θέλεις τη μαμά σου να σε ρωτάει "πως έγραψες" και "αν έφαγες". Στα 21 έχεις διαλέξει τους φίλους σου, έχεις γνωρίσει πολλές παρέες, έχεις πληγωθεί, έχεις αγαπήσει, έχεις νιώσει ευτυχισμένος.. Παλεύεις να πάρεις το πτυχίο σου και ξεκινάς δειλά να κάνεις τα πρώτα σου βήματα στον πραγματικό κόσμο. Στα 23 έχεις ξεχάσει τον παιδικό σου φίλο που τόσο αγαπούσες, άφησες την επανάσταση σε κάποιον 15χρονο, σταμάτησες να προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο.. Όχι γιατί το επέλεξες, αλλά γιατί έτσι σου επέβαλλαν να κάνεις. Όλες οι θεωρίες για τη ζωή σου καταρρέουν και κάποιοι σου το επιβεβαιώνουν καθημερινά. Με κάθε τρόπο. Τι γίνεται όμως όταν εσύ δεν θέλεις να τους πιστέψεις; Όταν δε θέλεις καν να τους ακούσεις; Όταν τη στιγμή που σου λένε πως πρέπει να συμβιβαστείς, εσύ το μόνο που θέλεις είναι να κλείσεις τ’ αυτιά σου και να φωνάξεις δυνατά για να μην ακούς; Κάπου καταλαβαίνεις ότι δε μπορείς να τα έχεις όλα όπως τα θέλεις. Όπως τα έχεις φανταστεί. Συμφωνώ! Αλλά όχι και να ξεπουλάς τα πάντα για να μπορείς να έχεις μια μικρή θεσούλα στη δική τους ζωή! Και τι έγινε που εγώ κοιμάμαι ακόμη στο ροζ συννεφάκι μου; Ενοχλώ κανέναν;

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 29.05.2008
• 22:22

  Μετά από πολύ καιρό...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Μετά από πολύ καιρό ένα πόστ. Αλλάξαμε στρατόπεδο, αλλάξαμε ρυθμούς, ειδικότητες...Χαμός στο ίσωμα, που λέει και η μάνα μου η ηρωίδα. Αλλά αυτό το κείμενο είναι για άλλα πράματα...
  
  Πάντα ένιωθα ότι μου έλειπε κάτι ως άνθρωπος... Κάτι που θα ήθελα να το είχα, αλλά ποτέ δε θα το αποκτήσω. Όχι, μην πάει ο νους σας στο κακό, δεν είναι ούτε λεφτά, ούτε γυναίκες ούτε άλλα υλικά αγαθά. Είναι εκείνο το προτέρημα να μπορείς να διαβάζεις τους ανθρώπους από ένα βλέμμα, να καταλαβαίνεις τα πάντα από μία ματιά, μιά κουβέντα, ένα νεύμα (μη μιλάς, δεν είναι απαραίτητο). Να εισχωρείς τόσο βαθειά στην ψυχή τους, όσο χρειάζεται για να μάθεις το τι συμβαίνει χωρίς να απαιτείται το ελάχιστο...Προχτές μου συνέβη ξανά και ειλικρινά τρόμαξα. Τρόμαξα, γιατί δεν μπορώ να το πράξω εγώ...Γιατί δεν τολμώ ή δεν προσπαθώ να το ασκήσω! Νιώθω το είναι μου να γυμνώνεται και εγώ να είμαι τόσο μικρός και ανήμπορος, ώστε με δυσκολία να προσπαθώ να αρθρώσω κουβέντα.
  
  Ζηλεύω λοιπόν....Ζηλεύω όταν κάποιος το κάνει σε εμένα ενώ εγώ πρέπει να "μελετήσω τις γραφές" να "διηλήσω τον κώνωπα" για να να βγάλω ένα γαμημένο συμπέρασμα, που στην τελική είναι και λάθος! Ζηλεύω όταν κάποιος με γνωρίζει καλύτερα από εμένα, χωρίς να έχει γνωρίσει πρακτικά εμένα (Ζηλεύω με την έννοια του θαυμάζω και όχι του φθονώ). Πότε θα μάθω να βλέπω με την ψυχή και όχι με τα ωραία "πράσινα" μου μάτια; Και ως πότε θα αφήνω την πόρτα του μυαλού μου ανοικτή; Άντε πέράστε να δούμε τι θα καταλάβετε!
  
  PS: Nέο άλμπουμ από τους M. Lanegan και I. Campbell-Sunday at Devil Dirt...Για κάτι τέτοια ζεστά βράδια!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 05.04.2008
• 00:21

  Πορεία

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  Σηκώνω τον καθρέπτη μου...
  Λίγο παραπάνω...
  Αντί για δρόμο να βλέπω ουρανό,
  Να ανασαίνω τα σύννεφα
  Καθώς γεμίζουν με όνειρα
  την ντροπή του να είσαι άνθρωπος
  Το μεγαλείο της καταστροφής σου
  Και τον πόνο της αναγέννησης
  Την ελπίδα του ήλιου που ξεπροβάλλει
  Από την γκρίζα θάλασσα
  Κάθε λιγότερη αυγή
  Που πάει το ρολόι προς το θάνατο
  Ρίχνοντας το σκιάχτρο ολοένα πιότερο
  στο χέρσο χωράφι που δεν τρέφει τον εαυτό του
  και όμως, σε χωρίζει απο την ελευθερία και αγγίζει
  τον ουρανό προκαλώντας σε να βγάλεις τη στολή
  του παλιάτσου που συντοφευεί τις μονοφθαλμες ηδονές
  ενός αγώνα που χάθηκε πριν αρχίσει...
  Κάποτε ήσουν αισιόδοξος, πως σε άλλαξε έτσι μία νύχτα(;)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 17.03.2008
• 18:56

  Πτυχίο; Τί είναι αυτο;;

   »  Κάθε τέλος κι αρχή

  Ανοίγω λοιπόν μια ωραία πρωία τον υπολογιστάκο και μπαίνω στο ίντερνετ. «Για να δούμε», σκέφτομαι, «βγήκε το μάθημα που περιμένω;» Μπαίνω στο site του τρελού ΤΕΙ μας, βάζω κωδικούς και κάνω είσοδο στην ηλεκτρονική γραμματεία ( γιατί η ηλεκτρονική γραμματεία μας μάρανε τρομάρα μας!). Πατάω πάνω στο μάθημα και τι εμφανίζεται; 4,6… Και το ξανακοιτάω. 4,6… Και πάλι το κοιτάω μπας και αλλάξει. Αλλά εκείνο τίποτα. Παραμένει 4,6… Και αρχίζω να παίρνω ανάποδες. Και τα νεύρα γίνονται κρόσσια. Και φυσικά ξεσπάω στην Ηλιάνα και την Κατερίνα.. Λες κι αυτές μου φταίγανε που κόπηκα για ακόμη μία φορά σε ένα μάθημα που το δίνω ξανά και ξανά και ξανά από το 3^ο εξάμηνο. (σημείωση: έχω φτάσει αισίως το 10^ο εξάμηνο και ακόμη χρωστάω 2 μαθήματα του ίδιου καθηγητή από το 3^ο εξάμηνο) Και μπορεί κάποιος να μου πει, (ακόμη μια σημείωση: τα μαθήματα αυτού του καθηγητή, τα χρωστάνε μαζί με μένα πάνω από 700 άτομα από διάφορα εξάμηνα) ποιος είναι αυτός ο μαλάκας και ο κάθε μαλάκας που εμποδίζει το μέλλον του κάθε νέου για ένα κωλόχαρτο; Και ρε πούστη, ένας γαμημένος βοηθός λογιστή θα βγω από το γαμώ-ΤΕΙ σας, ούτε γιατρός να σφάξω κανέναν, ούτε μηχανικός να πέσει κανένα ταβάνι στα κεφάλια σας. Όχι ότι δεν υπάρχουν και τέτοιοι, μη ξεχνιόμαστε! Ρε μαλάκα, τα δικά σου παιδιά θα ήθελες να στα ταλαιπωρεί ένα αρχίδι για ένα γαμημένο πτυχίο; Λες και έχουμε και άπειρες επιλογές στην αγορά εργασίας. Ναααα μάτσο περιμένουν οι δουλειές! Έλεος! ΜΑΛΑΚΑ! Για ένα πτυχίο κι έναν αρχικαριόλη, κατάντησα να μιλάω σα νταλικέρης.. Συγνώμη για το λεξιλόγιο. Ήθελα κάπως να εκτονωθώ. Όχι ότι το 4,6 θα αλλάξει.. Αλλά έτσι.. Για το γαμώτο..

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 16.03.2008
• 11:35

  Γαμοθράκη

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  
  Είπα να ποσταρω έτσι για πλάκα, μιας και είμαι ο μόνος που ποστάρω σε αυτό το μπλόγκ...(δεν σας χάλασε όμως, γιατί είμαι ο καλυτερότερος από όλους)....Τα νέα μας λοιπόν:
  
  1. Ήρθαν οι νέοι και επιτέλους χαλαρώσαμε
  2. Ξαναέγινα οδηγός και οδηγάω μια τρελή καμιονέτα
  3. Επιτέλους ξαναήρθε το Ινετ
  
  Επί του παρόντος ακούω το τελευταίο σιντι του Σεμπάστιαν Μπαχ, που είναι τρελή βρωμοροκιά-Αμερικανια, από αυτό που μας έλειπε τόσο καιρό ντε....Κάνει και ο νεκρός ο Αξελ, ναι ο γιου κουντ μπι μαιν κάτι 2ρα και 1α φωνητικα και ακούγεταιιιιι τοοοοσο ωραία το γαμημένο ...... Μπακ του δε γκουντ ντειζ......
  
  Κυριακή σήμερα και θα ψήσουμε στο ΝΑΣΣΘ και θα περάσουμε πολύ καλά....γουστάρω θητεία με τα 1000 (Στρατόκαυλος;). Άντε και την Τρίτη άδεια, να την κοπανήσουμε απο το μπουρδ....λο. Τόσο καλα......
  
  Υ.Γ: ΓαμοΘράκη έπρεπε να το λένε το νησι....ΛοΛ....
  Υ.Γ2: Να πήξετε νέοι
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 13.03.2008
• 16:04

  Ματαιοδοξία

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  

  Ματαιοδοξία

  Ένας καθρέπτης που αστράφτει,

  Αντανακλά την γύμνια της ψυχής σου,

  Της νιότης σου κομμάτια αρπάζοντας

  Θεμέλια στοιβάζει στον πύργο της ηδονής ενός αποκλεισμένου.

  
  

  Χωρίς ντρόπή του δίνεσαι απλόχερα

  Ρίχνοντας μαζί την πανοπλία σου και τη ασπίδα

  Μεθυσμένη εισέρχεσαι σε ένα πόλεμο σκληρό

  Μαχόμενη το τέρας το ξύλινο που αλλαλάζει.

  
  

  Όλο ρωτάς με στόμφο το γυαλί «Η ομορφότερη ποιά να’ ναι;»

  Σάμπως και δεν ξέρεις την απάντηση απ’ τα πρώτα

  Όλο εκφράσεις και κορμοστασιά αλλάζοντας

  Σε μία απέλπιδα προσπάθεια την μοναξιά σου να του κρύψεις.

  
  

  Αγγίζοντας και πλάθοντας από ασπρόμαυρες εικόνες ήχους

  Κολυμπάς στα κρύα μαρμάρινα πατώματα

  Βουτώντας σε ένα θλιμμένο και λάγνο ωκεανό

  Ενώ φοβάσαι μήπως τις αμαρτίες σου ξεπλύνει.

  
  

  Και όσο τα αδηφάγα μάτια του κατόπτρου τρέφονται με δέρμα και σκιά

  Ξεκινάς τον έρωτα τον μοναχικό με το ερμαφρόδιτο το κτήνος

  Που μιά σε βιάζει δίχως κραυγή να μπορείς να αρθρώσεις

  Μια το σοδομίζεις με τ’ αγγιγμά σου μόνο.

  
  

  Σαν τυλιχτείς ένα γύρο γύρω του, μόνο τότε θα σιγάσει

  Το κλάμα σου να ακουστεί θα αφήσει δυνατά

  Μιας ηδονής ανάμνηση και μέλλουσας δημιουργίας

  ο ήχος θα αναδυθεί μέσα απ’ τα αναφηλιτά σου.

  
  

  Η ώρα θα σημάνει τότε, το είδωλο να απαντήσει

  Να ορίσει των πάντων ομορφότερη ότι είσαι

  Όχι όμως δίχως το κτήνος μέσα σου

  Σπόρο και απόδειξη της έκθεσής σου στο φώς το στιγμιαίο.

  
  

  Και συ με μιάς θα το κομματιάσεις

  Με μια ματιά, δυό κεραυνούς μέσα από τις κόρες

  Για να τραβήξεις απ’τα κομματιασμένα σπλάχνα του

  Της απόγνωσής σου την αιτία.

  
  

  Τι μένει μετά, εκτός από τον μοιραίο ύπνό;

  Τίποτα, συ και το τέρας ανάμεσα στα στήθη και στα όνειρά σου

  Παιδί πιά και όργανο πειθήνιο

  Στη χαραυγή της νέας μέρας.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 02.03.2008
• 23:59

  Τρεις φωτογραφίες του έρωτα....

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  
  Αρνήσαι να τον αφήσεις να φύγει
  Λες και το λεωφορείο στον θάνατο θα τον πάρει
  Αφήνεις το κλάμα να στάξει στην άσφαλτο
  Απλώνοντας τα χέρια που όλο ξεμακραίνουν
  
  Θυμάσαι πριν 2 μέρες που είχες κολλήσει
  Όπως κατεβαίνατε τις σκάλες του Μετρό
  Έρεε ο έρωτας στο κρύο μέταλλο
  Φυτεύοντας λουλούδια στο πλατίσκαλο
  
  Έτρεξες πίσω απο τις ρόδες του φευγιού
  Μέχρι να χάσεις τη μυρωδιά του στο σκοτάδι
  Την στιγμή άρπαξες και την έχωσες στο σακίδιο σου
  Περιμένωντας το αύριο, του άυριο, ώ άυριο...
  
  Και καθώς σε άφηναν οι δυνάμεις σου στη μέση
  Έπεσες να ξαποστάσεις σε εκείνο του πόθου το κρεβάτι
  Που με στοργή περίσσεια είχε σαν σήμερα στεγάσει
  Τη φωτογραφία του έρωτα σε ασπρόμαυρο φόντο
  
  Το περίμενα ότι θα σε ξαναβρώ, έστω με άλλη μορφή
  Με άλλο σχήμα και βλέμμα που κοιτάζει σταθερά
  Στοβαγόνι της απόγνωσης με τα τοπία να τρέχουν
  Πάνω από την κόχη του βιβλίου που κρατάς
  
  Έυχομαι να δένουν τα λόγια του βιβλίου με τα τοπία που τρέχουν
  Και ότι για εκείνο δάκρυσες, στον επόμενο σταθμό να περιμένει
  Κρατώντας όλη τη αγωνία και το δάκρυ σου
  Με στοργή να στα ξανακλείσει στου στήθους σου το κέντρο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 12.02.2008
• 22:54

  Βλέπε με το μυαλό

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Καθόμουν μόνος στη σκοπιά, διαβάζοντας το "Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του", του Max Stirner. Σηκώνοντας το βλέμμα μου, παρατήρησα το μπουκαλάκι με το νερό που είχα μαζί μου. Λίγο πιό κάτω από το λαιμό του μπορούσα να διακρίνω τα εξής τυπωμένα: "Δεκ 2008". Αυτόματα η ματιά μου έδωσε στον εγκέφαλό μου εντολή και σκέφτηκα "Οκ, δεν έχει λήξει ακόμα". Στη συνέχεια όμως, όταν συγκρότησα τη δευτερεύουσα σκέψη μου, χαμογέλασα γιατί απλά το νεράκι το είχα γεμίσει από τη βρύση πριν 2 ώρες.
  
  Το γεγονός αυτό ξεκίνησε μία αλληλουχία από σκέψεις και υποθέσεις.Φυσικά δεν είναι ότι ανακάλυψα την Αμερική, αλλά συνήθως στα απλά και τα τετριμένα εγκλωβίζεται ο νούς. Να λοιπόν τι σκέφτηκα: Είσαι ουδέτερος παρατηρητής. Κοιτάς το κλείστό μπουκαλάκι νερό. Βλέπεις την ημερομηνία. Και αμέσως σου απευθύνεται η ερώτηση: Θα το έπινες και γιατί.
  
  Εν πρώτοις, θα έλεγες ναι. Όμως θα παρατηρούσες αν το καπάκι έχει ξανανοιχτεί? Θσ σκεφτόσουν αν το μπουκάλι έχει ξαναγεμίσει? Είναι δυνατόν κάποιος να έχει τυπώσει άλλη ημερομηνία? Έχει ρίξει κανείς κάτι στο νερό? Έχει πιεί κανείς από το μπουκάλι πριν από εσένα, και αν ναι ποιος ήταν? Το περιεχόμενό του είναι πράγματι νερό? Έχει παραμείνει το μπουκάλι εκτεθιμένο στο φώς και στη ζέστη ώστε να αλλιωθεί το περιεχόμενο?
  
  Γνωρίζω ότι είναι παρατραβηγμένο να κάνει κανείς τέτοιες σκέψεις για κάτι τόσο απλό. Και φυσικά θα υπάρχουν πληροφορίες για το που είναι το μπουκάλι (το περιβάλλον δλδ-Αν ήταν στα ράφια ενός Σ/Μ πιθανότατα δεν θα κάναμε αυτές τις σκέψεις, ενώ αν ήταν σε μία χωματερή μάλλον θα το ελέγχαμε). Παρόλα αυτά, ένα τέτοιο απλοποιημένο παράδειγμα δείχνει σε εμένα, και υποθέτω και σε εσάς, ένα πράγμα: Ότι έχει γεμίσει ο κόσμος συμβάσεις και ταμπέλες που μας δίνουν ένα μικρό κομμάτι της πληροφορίας, αλλά μας αποκρύπτουν ένα άλλο μεγαλύτερο. Στο μεγαλύτερο αυτό κομμάτι κρύβονται στοιχεία, άλλωτε πολύ σημαντικά και άλλωτε όχι τόσο. Όμως το μυαλό αισθάνεται ασφαλές και ικανοποιημένο, τόσο ώστε να επαναπαυτεί με τα τα δεδόμενα και να μην σκεφτεί πιό μακρυά.
  
  Φυσικά αγαπητοί μου, η ποιότητα της πληροφορίας που μας κρύβεται στην καθημερινότητα είναι το σημαντικό κομμάτι της γνώσης. Είναι κατά κύριο λόγο αυτό που μας ενδιαφέρει άμεσα. Και όσο δεν το ψάχνουμε, βυθιζόμαστε στο σκοτάδι και την άγνοιά μας. Δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να δεί την πλήρη εικόνα. Ετσι, όταν φτάσουμε σε ένα σημείο όπου θα έχουμε εξαπατηθεί, θα κοιτάξουμε πίσω στον όγκο των πληροφοριών οπου δεν είχαμε αναζητήσει και θα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο από απόγνωση, ενώ κάποιος θα καγχάζει ικανοποιημένος.
  
  Για αυτό σας ξορκίζω, κοιτάτε με το μυαλό και όχι με τα μάτια. Κρατήστε το ενεργό και σε εγρήγορση, ψάχνοντας λιγάκι πιό βαθία την επόμενη φορά ανάλογα πάντα με τα συμφέροντά σας και την χρονική σας πολυτέλεια (άλλος μύθος που θα αναφερθώ στο μέλλον). Είναι τουλάχιστον άνοστο να τρως την καρπουζόφλουδα, ενώ μέσα υπάρχει τόσο γλυκία και κατακόκκινη σαρκα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 29.01.2008
• 23:11

  Μνημες και θύμισες

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  Ένα από τα δυνατά μου σημεία πάντα ήταν η μνήμη μου. Μιλάμε για μνήμη ελέφαντα, θυμόμουν τα πάντα και για τα πάντα. Εντάξει, δεν είχα και φωτογραφική μνήμη, αλλά απόστήθιζα πολύ εύκολα, κρατούσα πολλές πληροφορίες στο μυαλό μου, ακόμα και για τα πιό μικρά και κατά κοινή ομολογία "αχρηστα" πράματα. Το μυαλό κάλπαζε με τα χίλια....
  
  Τελευταία, άρχισα να χάνομαι. Δυσκολεύομαι να συγκρατήσω απλά πράματα που πριν μερικό καιρό τα θεωρούσα δεδομένα: Ονόματα απο τοποθεσίες, συγκροτήματα, γενέθλια, γιορτές κλπ. Νιώθω σαν να είμαι σε μία κατάσταση διαρκούς αφηρημάδας. Σαν η πληροφορία να είναι δεμένη στο πίσω μέρος του μυαλού μου, και το χέρι της αποκομιδής της να μην την φτάνει ποτέ- ή να μου έρχεται σε άκυρη στιγμή, τότε που έχω εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να θυμηθω-.
  
  Γιατρέ μου, εσύ που ξέρεις τόσα πολλά, για πες μου, τι έχω? Είναι η βαρύτητα πολλών πραγμάτων μαζί μου με βαραίνουν, μπλέκονται και κάθονται το ένα πάνω από το άλλο, αδυνατώντας να αναδυθούν? Μήπως άρχισα να μεγαλώνω και να αρχίζουν τα πρώτα σημάδια εκφυλλισμού του εγκεφάλου? Τα κινητά και όλη αυτή η ακτινοβολία η οποία δέχομαι καθημερινα, υπάρχει περίπτωση να μου νεκρώνουν ένα προς ένα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα αργά και βασανιστικά? Η' μήπως το Κατερινάκι μου έχει πάρει το μυαλό (μη φας εσύ θα έχουμε γλαρόσουπα το βράδυ)
  
  Από τα πιό αστεία πράγματα πάντως που συμβάινουν στην κατάστασή μου, είναι ότι για πάρω 3 πράματα από το φοριαμό μου στο στρατόπεδο, κάνω 8 διαδρομες, κλειδώνοντας και ξεκλειδώνοντας κάθε φορα....Ημαρτον....
  
  ΥΓ. Ξεκολλάτε γιατί χανόμαστε......
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 23.01.2008
• 17:35

  Π.

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  

  Και κάπως έτσι νιώθεις να αλλάζουν όλα! Έτσι απλά! Αρκεί μονάχα ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο και τίποτε παραπάνω.. Σα να πήρε στο χέρι του ένα σφουγγάρι κι έσβησε από πάνω σου τη κακή διάθεση, τα νεύρα, τη γκρίνια (καλά μεταξύ μας τώρα, η γκρίνια δε θα φύγει ποτέ, αλλά λέμε τώρα!) και άρχισε να γράφει πάνω σου καινούρια πράγματα. Δικά του πράγματα. Πράγματα που δε τα είχες ξαναδεί ούτε είχες ξανακούσει. Πράγματα που, ευτυχώς, δε σου θυμίζουν τίποτα! Σε πιάνει απ’ το χέρι και σε τραβάει σε μια διαδρομή που ποτέ δε φανταζόσουν πως θα ακολουθούσες, γιατί το κεφάλι σου δε χωρούσε τέτοιου είδους αναζητήσεις. Τις θεωρούσες ανούσιες. Νόμιζες πως δε σου χρειάζονται. Ότι ήσουν βολεμένος μια χαρά.. Και τώρα.. γεννιούνται καινούρια πράγματα που δε κρατιέσαι να τ’ ανακαλύψεις! Εσύ, που η σταθερότητα είναι συνώνυμο σου και το ρίσκο, άγνωστο στο λεξιλόγιο σου! Πράγματα τόσο διαφορετικά, που ενώ θα ‘πρεπε να σε τρομάζουν, τα αισθάνεσαι πιο οικεία κι από τις καθημερινές σου συνήθειες! Μα το κυριότερο είναι ότι μαζί του, αισθάνεσαι καλά… Σε κάνει να αισθάνεσαι έτσι με τον δικό του, μοναδικό τρόπο..

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 31.12.2007
• 19:08

  Δρυμιά, 28-30/12/2007

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  

  Ξεκινήσαμε λοιπόν γύρω στις 4 την Παρασκευή. Φτάνοντας στη Δρυμιά, το θερμόμετρο έδειχνε 2 βαθμός και το σούπερ αμάξι του Gro μας προειδοποιούσε για πάγο. Όλοι σκεφτόμασταν ότι θα γυρίσουμε παγοκολώνες! Και με το που μπήκαμε στο καταφύγιο αισθανόμασταν σαν σε χαμάμ! Είχα λυσσάξει να φάμε πίτσα κ για να μη μ’ ακούνε μου κάνανε τη χάρη! Ξεκινήσαμε με ελαφρολαϊκά, μαύρο βαλέ και κρασιά. Ακολούθησε τρομερή πάρλα και τρελό γέλιο! Ειδικά όταν ο Gro μας έκανε το χταπόδι! Θεός! Ο Σαββούκος ήταν λιγάκι άρρωστος και κυκλοφορούσε 3 μέρες με πουλόβερ και κασκόλ στους 26 βαθμούς! Όλοι οι υπόλοιποι με φανελάκια! Ήπιαμε, φάγαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε! Βασικά η Κατ, η Χαρούλα κι εγώ τραγουδούσαμε κομμάτια από δεκαετία ’90 και οι άλλοι μας έβριζαν γιατί τους είχαμε πρήξει! Το Σάββατο επισκεφτήκαμε το Καρυόφυτο για έναν ωραιότατο ελληνικό καφέ, σπάσανε τα νεύρα του Σάββα από τα μουσικά λαμπάκια του δέντρου δίπλα στ’ αυτί του, ανακαλύψαμε την μαλακία που έκανε ο Gro με την κάμερα και επιστρέψαμε. Η διάθεση της Χαρούλας, μετά από κάποια σκαμπανεβάσματα, έστρωσε και καταφέραμε να στριμώξουμε την Κατ!!!!! Όχι που θα μας γλίτωνε! Το βράδυ με ραμί και παντομίμα (Gro σου τη φυλάω να ξέρεις!), συζητήσεις και φωνές. Την Κυριακή δυστυχώς την κοπανίσαμε νωρίς. Μας διώξανε γιατί λένε αναστατώσαμε όλο το χωριό με τις φωνές μας! Χου χου χου… Ας μην είχαμε τους άλλους που θα ερχόταν στις 3 και αμφιβάλλω αν θα κατεβαίναμε! Αλλά τους δείξαμε κι εμείς! Από το βουνό βρεθήκαμε στη θάλασσα και το σπίτι της Κατ για ένα τελευταίο φαγοπότι. Και κάπως έτσι ήταν το 3ήμερο. Δηλαδή στο περίπου γιατί αν κάτσω να τα γράψω όλα δε θα τελειώνω! Το κλου της εκδρομής ήταν η καλή παρέα! Όπου κι αν πας με καλή παρέα περνάς χάρμα! Γεμίσαμε τις μπαταρίες μας κι ήταν ωραία!!! Με τα βραβεία, τους 300, το twister, το άφθονο φαΐ (!), το στριπτίζ και πολλά, πολλά άλλα! Ραντεβού στο Πήλιο!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 21.12.2007
• 14:21

  Αναζήτηση δότων Αιμοπεταλίων για 6χρονο αγοράκι με ...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  Αναζήτηση δότων Αιμοπεταλίων για 6χρονο αγοράκι με οξεία Λευχαιμία
  ANΑΖΗΤΗΣΗ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΒ+
  
  ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΧΕΠΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΝΟΣΗΛΕΥΕΤΑΙ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 6 ΕΤΩΝ
  ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ.
  
  ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΔΟΤΕΣ ΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΩΝ. Η ΟΜΑΔΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ
  ΠΑΙΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΒ+ (ΡΕΖΟΥΣ ΘΕΤΙΚΟ).
  
  ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΕ
  ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΣΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΤΟΥ
  ΝΙΚΟΛΑΟΥ - ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΧΕΠΑ (παιδο-ογκολογικό)
  
  (2310 993506 & 2310 993944)
  
  Αναδημοσιεύστε το όσοι μπορείτε
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:31

  Herbaliser

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Το λοιπόν, είδα μία αφίσα προχτές όπου έλεγε ότι θα έπαιζε στη Θεσσαλονίκη μας, το γνωστό Ηip Hop συγκρότημα των Herbaliser. Για τους μη γνώστες, είναι Άγγλοι με συμβόλαιο στην Ninja Tune Records που κατά κοινή ομολογία είναι από τους καλύτερους στο χώρο... Έτριβα τα μάτια μου, λέω πλακίτσα θα είναι....Και στο It's Only, που είναι ροκάδικο, τι δουλειά έχουν? Τέσπα, μετά από πολύ κόπο, το διασταύρωσα και στο ινετ (παραδόξως δυσκολεύτηκα γιατί δεν ήταν ανακοινωμένο σχεδόν πουθενά-περίεργο)...
  
  Πήραμε τα τηλεφωνακια μας, ψήθηκε ο Στελιος απο Ξάνθη, ήρθε ο Τεό ο Γρανίτσας και ο Εμίλ με τον αδερφό του και τον ψηλό. Οι 2 πρώτοι και εγώ πήγαμε από τις 10 +30 για να προλάβουμ ε θέση και άποψη... Στην αρχή έπαιζε ένα παλλικαράκι πολύ ωραία πράματα, μέχρι τις 12....Εντομεταξύ είχε σκάσει η υπόλοιπη παρέα και ο ένας από τους 2 χερμπαλιστές...Και εδώ μας ζώνουν τα φίδια...διότι οι χερμπαλιστές είναι 2, ο ένας είναι μουσικός και ο άλλος Dj...E, αυτός που έσκασε ήταν μόνο ο μουσικός, άνοιξε και το λάπτοπ του και άραξε να πίνει ουίσκια...
  
  Εν το μεταξύ, σειρά πήρε ένα άλλο παλικάρι, ωραίος και αυτός με πιό ανεβασμένη μουσική...Κατά τη μία, πιάνει δουλεία ο μεγάλος, o Jake Wherry, o οποίος με συνοπτικές διαδικασίες κατάφερε να αδειάσει το μαγαζι...Ο Ollie Teeba φυσικά, ο Dj του group, δεν ήρθε ποτέ...Τέσπα, αφού το μαγαζί είχε αρχίσει να αδειάζει επικίνδυνα, ο jake άρχισε να ανεβάζει ρυθμούς, μας έκανε να χορεψουμε και να πάρουμε και άλλη μπύρα...Και εκεί που όλα ήταν καλά, πέφτει ένα ουίσκι (από τα πολλά που έπινε) στο πισί του...Δράμα, πετσέτες, χαρτια....Τεσπά, στις 3, μας καληνύχτησε και την έκανε... Δεν έκανε ούτε ένα σκρατσάρισμα, οι αλλαγές του ήταν πιο κακές από 18χρονου και φαινόταν οτι δεν την παλευε...
  
  Στη συνέχεια, έπαιξε και ένας τυπάκος μπίτια, αλλά είχαμε μείνει εμείς και εμείς και φυσικά την κάναμε...
  
  ΥΓ: Γιατί στην Ελλαδίτσα έρχονται όλοι για αρπαχτές
  
  ΥΓ2: Μπας και δεν προσεξα την αφίσα καλά και έλεγε ότι θα ήταν μόνο ο Jake? Αλλά στην αφίσα ήταν και οι 2, πρώτη μούρη
  
  ΥΓ3: Μήπως το γεγονός δεν διαφημίστηκε αρκετά, με αποτέλεσμα και ο κόσμος να είναι ότι νάναι... Γιατί πολλοί από εκεί μέσα, φάνηκε ότι ήρθαν για την καθημερινή τους έξοδο...Χώρια που είχαι και άλλο hip hop event στην πόλη από γνωστό tribe...
  
  ΥΓ4: Η παρέα πάντως ήταν καλή και για μία ωρίτσα, όπου ο χερμπαλιστής είχε κέφια, περάσαμε ωραία...Μακάρι να ήταν όλη η βραδυά έτσι...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 18.12.2007
• 14:13

  E_mailz

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Ok,
  δεν έχω και τίποτα καλύτερο να κάνω και κάθομαι μπροστά στο Πισι μου για να έρθω σε επαφή με τον έξω κόσμο...Μπαίνω στα μέιλ μου, που λόγω ανωτέρας βίας έχω να τα δω 15 μέρες και έχω μείνει μαλάκας: You have 143 new mails...! Τι λέ ρε φίλε, είμαι τόσο δημοφιλής σκέφτομαι από μέσα μου? Μήπως τώρα που πήγα φαντάρος έλλειψα από όλους τόσο πολύ που με βομβαρδίζουν με e_mails για να δηλώσουν την συμπαράστασή τους στο πρόσωπό μου? Μήπως δεν μπορούν να συνηθίσουν στην ιδέα της φυσικής μου απουσίας και χρειάζονται να μου μιλάνε έστω και χωρίς να είμαι εκεί, με την ελπίδα να τους απαντήσω εν ευθέτω χρονικό διάστημα? Μήπως έγιναν τόσο συνταρακτικά γεγονότα που έπρεπε να τα μάθω και εγώ, για να αποφασίσουμε όλοι μαζί τον τρόπο δράσης?
  
  Τίποτα από τα παραπάνω αγαπητοί μου....Μερικά mail για να σώσουμε μέσω ηλεκτρονικής ψηφοφορίας τα δάση, τις θάλασσες, τα βουνά και τα ζώα (εμάς ποιός θα μας σώσει αλήθεια), που αμα σπαταλούσαμε λιγότερο χρόνο στο πισι μας θα εξοικονομούσαμε την ενέργεια να σωθούν όλα τα παραπάνω. Άλλα πάλι με φοβερές φωτογραφίες: Με γυναίκες πανώριες από το μεικ απ και το φοτοσοπ, που έξω υπάρχουν δέκα φορές καλύτερες, αλλά είναι δύσκολο να πας να τις μιλήσεις, οπότε βλέπε στο πισι σου και παίζε το πουλάκι σου μοναχός και να σκέφτεσαι τι καλά που γ@μ@ς. Φωτογραφίες με φύση και ζωή που βρίσκεται μόνο μερικά λεπτά από το σπίτι μας, αλλά ποιος τρέχει στα βουνά με τέτοιο κρύο...Φωτογραφίες, φωτογραφίες, φωτογραφίες... Δαρκύβρεχτα κείμενα για το ότι δεν πρέπει να ξαναπιώ, να ξαναγαμήσω, να στραβώσω με την γκόμενά μου και τον κολλητό μου γιατί μπορεί αύριο να πεθάνουν και να μην τους ξαναδώ, για το πως τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, για το πως μπορείς να δεις τη ζωή με άλλο μάτι, αν γίνεις βουδιστής μοναχός με ορθόδοξες χριστιανικές καταβολές...
  
  ΡΕ ΣΕΙΣ...δε χρειάζομαι τίποτα από αυτά, ούτε και εσείς....Προτιμώ ένα καλημέρα, γεία σου τι κάνεις, καιρό είχαμε να τα πούμε, είμαι καλά, μου έλλειψες....Σας πληροφορώ ότι η χαρά μου θα είναι αρκετή για να σωθούν τα δάση, να βρω γκόμενα, να φιλοσοφήσω τη ζωή και να κάνω ότι δεν μπόρεσα να κάνω μέχρι τώρα....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 17.12.2007
• 23:14

  Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς:

   »  Κάθε τέλος κι αρχή

  Δρόμος

  Πρωινό

  Δύση

  Περιπέτεια

  Ταξίδι

  Κουτί

  Παραμύθι

  Φως

  Κύκλος

  Δάσος

  Ξυπνητήρι

  Ποτάμι

  Καράβι

  Λουλούδι

  Μουσική

  Φτερό

  Κοχύλι

  
  
  Λοιπόν;
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 13.12.2007
• 00:22

  Τετραήμερο στα Γιάννενα..

   »  Κάθε τέλος κι αρχή

  Με αφορμή λοιπόν την ορκωμοσία του Νίκου και της Χριστίνας βρέθηκα και πάλι στα Γιάννενα, τα οποία είναι πανέμορφα, αλλά ειδικά τα Χριστούγεννα γίνονται μαγικά.. Λαμπάκια παντού! Σε κάθε γωνιά της πόλης! Στη Δωδώνης (κεντρικός δρόμος της πόλης) δεν υπήρχε δεντράκι να μην είναι τυλιγμένο με χιλιάδες φωτάκια πάνω του..!
  Με συνταξιδιώτισσα την Ειρήνη και σχετικά εύκολο ταξίδι με πολύ κουβέντα για τα τελευταία νέα, έφτασα στο Sioulac (έμπνευση του Δημήτρη-αδερφός της Μάρως-από το DuLac και το επίθετό τους Σιούλα). Εκεί, λοιπόν, με περίμεναν η Χριστίνα και η Μάρω και ακολούθησε ένας Γολγοθάς μέχρι να αποφασίσουμε που θα πάμε.12 άτομα και ημέρα Σάββατο άντε να βρεις! Μετά από πολλά τηλέφωνα χωρίς αποτέλεσμα είπαμε να βγούμε έτσι χωρίς τραπέζι καταλήγoντας στο AuBar μαζί με όλη την παλιοπαρέα. Την επόμενη μέρα καφεδάκι στη Σύγκλητο και το βράδυ στο Jazz, μπυραρία όπου δούλευε η Στέλλα, φίλη του
  Νίκου από το μεταπτυχιακό η οποία και μας περιποιήθηκε δεόντως!
  Κι επιτέλους έφτασε η μέρα της ορκωμοσίας! Πρωί-πρωί λοιπόν σενιαριστήκαμε και πήγαμε στο πανεπιστήμιο. Η αίθουσα γεμάτη! ΦΠΨιώτες και ΦΠΨιώτισσες φορώντας τα καλά τους μπήκαν σε μια σειρά πάνω στην εξέδρα και περίμεναν να ακούσουν το όνομά τους. Όταν δε ο Αποστόλης (τσεβδός γραμματέας της σχολής) φώναξε «Χρισθτίνα Καπετανάκη» και «Νίκοσθ Κορκάσθ» όλοι σηκωθήκαμε και φωνάζαμε σαν τρελοί! Είχαμε και τζέρτζελο με πυροτεχνήματα αλλά δυστυχώς του Νίκου απέτυχαν! Γκαντέμη Κορκά!! Το βράδυ ακολούθησε φαγοπότι στη Στοά του Λούλη και μετά το αποκορύφωμα: Αβαντάζ!!! Ένα από τα πιο παρακμιακά μπουζουκσίδικα των Ιωαννίνων! Το βλέμμα του Νίκου από την ώρα που μπήκαμε ήταν τρομαγμένο, ο Θωμάς , ο αδερφός του, καραγούσταρε, η Μαρία αγριοκοιτούσε, η Χριστίνα ενώ στην αρχή έκανε τη δύσκολη, μπήκε γρήγορα στο ρυθμό, ο Αχιλλέας γελούσε πριν ακόμα μπούμε, ο Χρήστος είχε ξαναπάει (!), η Ειρήνη σχολίαζε τα πάντα και ο 15χρονος αδερφός της Χριστίνας που έκανε το λάθος να έρθει μαζί μας κοιτούσε το κενό! Μεγάλο σοκ! Αλλά και μεγάλη εμπειρία!! Ό, τι και να έγινε, γιατί τα ευτράπελα φυσικά δεν έλειψαν, εγώ πέρασα υπέροχα!Όπως και η Χριστίνα και ο Νίκος..Αυτό έχει σημασία..! Άντε και στα δικά μας..!

  Υ.Γ: Άσχετο, αλλά θα κάνω Χριστούγεννα με το ναυτάκι μου!!! Γιούπιιιιιιιιι!!!!!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 06.12.2007
• 13:40

  Οι Γενναιοι...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Μετάθεση για Σαμοθράκη κορίτσια...Θα δούμε και θα σας ενημερωσουμε λίαν συντόμως.....Α, και δεν είμαι οδηγος παρά αρμενιστής....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 27.11.2007
• 13:23

  Πολεμικό Ναυτικό

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Άιντε και ορκιστήκαμε πριν 4 ημέρες......Και τι καταλάβαμε? Σαν νερό πέρασαν οι 17 ημέρες της προπαίδευσης...Σα να μην έγινε τίποτα σπουδαίο...Και εδώ που τα λέμε δεν έγινε τίποτα σπουδαίο κυριολεκτικά...Εκπαίδευση για γέλια και για κλάματα μαζί! Η ασυνενόησία σε όλο της το μεγαλείο από τη μεριά των καραβανάδων και η απόλυτη αδιαφορία και ρέκλα από τη δική μας πλευρά. Μας κάνουμε και τους κάνουμε πλάκα... Όπως και να το δει κανείς είναι ένα τεράστιο χάσιμο χρόνου, το οποίο συμβαίνει γιατί απλά πρέπει να κινείται ένας τεράστιος οικονομικός οργανισμός γύρω του και να στηρίζονται από μεμονωμένες οικογένειες, χωριά και περιφέρειες, μέχρι εταιρίες και ολόκληρη η δημόσια κρατική μηχανή. Τίποτα παραπάνω δεν υφίσταται, κανένας λόγος να συντηρείται ένα τόσο μεγάλο στράτευμα με τόσο προσωπικό, εξοπλισμό και εγκαταστάσεις. Τέσπα, αυτές είναι διαπιστώσεις οι οποίες υπάρχουν από έξω ώς διαισθήσεις ή ως αναγνώσματα-περιγραφές, αλλά όταν το δει κανείς από κοντά, κατανοεί το γελίον το πράγματος και μειδιά κάτω από μουστάκια του (όπως θα έλεγε και μία φίλη μου, καλή της ώρα).
  
  Αυτά τα ολίγα για την ώρα, περισσότερες εμπειρίες από το Πολεμικό Ναυτικό μετά την εκπαίδευση....
  
  ΥΓ: Τραίλη νιώσε και κάνε κανένα ποστ της προκοπής.....Το ίδιο ισχύει και για εσένα Κατ.....Ο Σάββας θητεύει και δεν προσμετράται....
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 25.11.2007
• 18:39

  Το γράμμα

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  

  Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια,
  σα να 'ταν όλα ψέματα στάχτες κι αποκαΐδια.
  Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με φυσάει αέρας,
  να ΄χω το νου μου αδειανό,
  να ΄χω και πρίμο τον καιρό
  
  Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει,
  δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει.
  Θέλω να 'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε,
  πως νιώθουμε παράφορα,
  πως ζούμε έτσι αδιάφορα.
  
  Δε θέλω να πικραίνεσαι
  τις Κυριακές τα βράδια,
  χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
  τα χρόνια μένουν άδεια.
  
  Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις,
  να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πώς μοιάζεις.
  Έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο,
  σα μια γυναίκα μακρινή
  που αγάπησα πριν φύγω
  
  Δε θέλω να πικραίνεσαι
  τις Κυριακές τα βράδια,
  χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
  τα χρόνια μένουν άδεια..

  Στίχοι, μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
  
  Άκου το τις Κυριακές. Ίσως κάποια στιγμή σταματήσεις να τις μισείς τόσο!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 06.11.2007
• 23:42

  Κουβέντες..

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  

  ..ξεκινούν πάντα εκ του ασφαλούς και ποτέ δε ξέρεις που θα καταλήξουν. Μπορούν από απλές να γίνουν σύνθετες. Ξεκινάς, για παράδειγμα, να συζητάς για τον καιρό, και πριν καλά καλά το καταλάβεις, καταλήγεις διαφωνείς για τον νέο νόμο-πλαίσιο. Σκοπός της κουβέντας, φυσικά, είναι η επικοινωνία. Από τη μία μπορεί να έχεις κάνει την ίδια κουβέντα άπειρες φορές και να μην έχεις καταφέρει να βγάλεις μια άκρη. Να μην καταφέρεις με λίγα λόγια να επικοινωνήσεις. Και από την άλλη, μπορεί με 2-3 απλές κουβέντες, να λύσεις τα πάντα! Μπορεί πάλι, να κάνεις συνεχώς τις ίδιες κουβέντες, μόνο και μόνο γιατί αυτό σε ανακουφίζει. Γιατί θέλεις απλά σε κάποιον να τα (ξανά)πεις. Υπάρχουν κουβέντες που γίνονται μόνο και μόνο για να περάσει η ώρα. Δεν είναι απαραιτήτως κακές. Ακόμη και αυτές κάποιο αποτέλεσμα φέρνουν στο τέλος. Επίσης έχουμε και τις ψεύτικες κουβέντες. Εκείνες, που, για τον οποιονδήποτε λόγο, δεν δείχνουν ποιος πραγματικά είσαι. Τώρα γιατί τις κάνουμε αυτές τις κουβέντες; Ειλικρινά δεν ξέρω… Και το κακό είναι ότι πάντα θα τις κάνουμε. Έτσι απλά… Οι καλύτερες κουβέντες όμως, είναι εκείνες που κάνεις με τους ανθρώπους που αγαπάς. Γιατί είναι αληθινές. Καθαρές. Χωρίς υπεκφυγές. Όταν τον κοιτάς στα μάτια κι αυτός καταλαβαίνει τι και πως νοιώθεις. Γιατί τελικά οι κουβέντες δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ωραίο περιτύλιγμα. Η ουσία είναι αλλού. .

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 04.11.2007
• 21:37

  Αναμνήσεις

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  
  

  Η βδομάδα που μας πέρασε, ήταν βδομάδα αναμνήσεων. Πόσα πράγματα που είχαμε θαμμένα θυμηθήκαμε! Πήγαμε στο λύκειο με την Κατ. Τριγυρνούσαμε στον τόπο που απεχθανόμασταν τόσο εκείνα τα χρόνια και μ’ έπιασε μια νοσταλγία απίστευτη! Ζωντάνεψαν τόσες εικόνες που νόμιζα πως είχα ξεχάσει. Αθάνατα μαθητικά χρόνια ρε μάγκα! Μετά κατά τύχη έπεσα σε παλιούς συμμαθητές. Είδα καθηγητές. Λες και ήταν όλοι συντονισμένοι αυτή τη βδομάδα! Ακόμη και στη Θεσσαλονίκη πάνω σε καθηγήτρια μου έπεσα! Και το αποκορύφωμα: το χθεσινό βράδυ! Και τι δεν είπαμε! Και τι δε θυμηθήκαμε! Και γελάσαμε… Πω, πω… Η καλύτερή μου! Είχαμε και αρκετό καιρό να βρεθούμε οι 4 μας. Μπορεί και η τελευταία φορά να ήταν στη Σαμοθράκη… Καλέ στη Σαμοθράκη ήταν;;;; Τραγωδία… Είχα πάρα μα πάρα πολύ καιρό να περάσω τόσο καλά! Και μάλιστα να το διασκεδάσω τόσο ανατρέχοντας στο παρελθόν. Και τα καλύτερα έρχονται. Μου δώσατε πολύ δύναμη χθες. Σας ευχαριστώ που είστε οι αναμνήσεις μου…

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 02.11.2007
• 21:35

  Για ακόμη μία φορά..

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ..Να αποχαιρετιόμαστε για εκατοστή φορά με αγκαλιές, φιλιά και ένα σφίξιμο στο στομάχι.Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά, πολύ διαφορετικά..Έφυγες εσύ, όχι εγώ.Και μάλιστα ήταν 1000 φορές πιο επώδυνο..
  Αλλά ας τα πάρουμε απ'την αρχή..Από τις 19 Απριλίου 2006 που ξεκίνησαν όλα.Για ένα τάβλι βγήκαμε και καταλήξαμε να είμαστε μαζί κοντά 1μιση χρόνο.Ενάμιση χρόνο με πολλά σκαμπανεβάσματα, τσακωμούς, καβγάδες, αλλά και με πολύ πάθος, τρέλα και έρωτα..Από τις πρώτες κιόλας μέρες μας άρχισαν οι αποχαιρετισμοί.Πρώτα εσύ για Θεσσαλονίκη, μετά για Γαλλία, μετά εγώ για Γιάννενα, μετά πάλι εγώ για Γιάννενα και ξανά και ξανά και με το που μας τελείωσαν τα Γιάννενα φεύγεις εσύ οριστικά από Ξάνθη..Λες και μας καταράστηκε κάποιος να μην μπορούμε να συνυπάρξουμε σ' ένα μέρος για πάνω από ένα μήνα!Και τώρα ήρθε και το αποκορύφωμα: ο στρατός!Που σημαίνει ότι το πόσο καιρό θα κάνουμε να ιδωθούμε θα εξαρτάται από τα κέφια του στρατηγού, του λοχία, του αξιωματικού ή και εγώ δεν ξέρω ποιου!Τέλεια..
  Αλλά επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς εγώ από σήμερα κιόλας θα αρχίσω να μισώ ό,τι έχει σχέση με τον ελληνικό στρατό, θα σταματήσω τις πολεμικές ταινίες (και την Αλίκη στο ναυτικό!), θα φάω για ακόμη μία φορά τα λεφτά μου στα εισιτήρια και στις κάρτες και θα κάψω ακόμη περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα για να μιλάω στο κινητό, που εν τω μεταξύ θα έχει γίνει προέκταση του χεριού μου!Έτσι για να γουστάρουμε!
  Τελικά όμως όλα αυτά θα σβήνουν κάθε φορά που θα βλέπω τα μούτρα σου να μου χαμογελάνε..Και αυτή θα είναι και η μεγαλύτερη ανταμοιβή..Σ'αγαπάω..Να ΄ξερες πόσο θα μου λείψεις..Για ακόμη μία φορά..
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 30.10.2007
• 17:49

  4 ήμερο στην Αλιστράτη

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Να μαστε πάλι... Οι τελευταίες διακοπές πριν γίνω άντρας (πριν πάω φαντάρος δλδ, μην χανόμαστε, έλα λιγοοο που λέει και ο Σωτηράκης)! Στην Αλιστράτη νομού Σερρών, 50 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης των Σερρών και 20 περίπου δυτικά της Δράμας! Ένα πολύ όμορφο χωριό ξακουστό για το σπήλαιό του....Με το Κατερινάκι μου και τον Πούντακλα! Και κάπως έτσι έχει η ιστορία.
  
  1 μέρα: Εκκίνηση από τα ΚΤΕΛ Θεσ/νίκης όπου παρέλαβα το Κατερινάκι και βουρ για Αλιστράτη. Μετά απο 2 παρά ώρες, φτάσαμε στο χωριό και βρήκαμε έυκολα το Αρχοντικό Μποζίκη(www.hotelboziki.gr) , όπου και διαμέναμε. Αφού αφήσαμε τα πράματα πήγαμε να εξερευνήσουμε το χωριό και φυσικά για φαι στην ταβέρνα "ο Βόσπορος" στην κεντρική οδό του χωριού...Γευτήκαμε μοσχαρίσια μπριζόλα, φιλετάκι κοτόπουλο, τυροσαλάτα, πικάντικη και δεν ήπιαμε, καθότι λαμβάναμε αντιβίωση. Ένας υπέροχος ύπνος στη συνέχεια για να μας φύγει η κούραση και το βράδυ ποτάκι στη Δράμα και στο Άβατον, ένα μαγαζί όπου ούτε και εγώ ο 3 μεγιστος Dj δεν κατάλαβα τι μουσική μπορούσε να παίζει (ένα κράμα από ελληνικά έντεχνα, ρέγκε, τζαζ και ότι ναναι γενικά)
  
  
  2η μέρα: Εγερτήριο για πρωινό στον ξενώνα. Επίσκεψη στο απαράμιλης ομορφιάς σπήλαιο της Αλιστράτης και ξενάγηση για μία ώρα περίπου. Είδαμε πολλούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες, και μεταξύ αυτών το " Φτερό του Αγγέλου" την "Μέδουσα" το " Κοράλλι" και άλλα. Είμασταν και λίγοι στο γκρούπ, αλλά η ξεναγός βαριότανε και δε μας τα είπε όλα... Στη συνέχει κατάβαση-πεζοπορία στο φαράγγι του Αγγίτη, που είναι ακριβώς πίσω από το σπήλαιο. Φαί στην ταβέρνα του Πέτρου του Τεράστιου στην Αλιστράτη (Μπρίζόλα στη Γάστρα, Τασ-Κεμπάπ, Παντζάρι, Φλωρίνης γεμιστές μελιτζανοσαλάτα). Ξενοδοχείο για γέμισμα μπαραρίας και στις Σέρρες το βράδυ για ποτάκι σε ροκάδικο της πόλης, με αυστηρά κλασσικό ροκ στο πρόγραμμα και με παίξιμο βίντεο κλιπ...Δεν με χάλασε
  
  3η μέρα: Εγερτήριο για πρωινό στον ξενώνα. Επίσκεψη στην πόλη της Δράμας, όπου περπατήσαμε στο πάρκο της Αγίας Βαρβάρας το οποίο είναι γεμάτο φυσικά νερά (πηγές). Στη συνέχεια, ξενάγηση στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης, όπου είμασταν οι μόνοι επισκέπτες εκείνη την ώρα και ο φύλακας δεν πίστευε στα μάτια του (ή δεν έχει πολύ κίνηση ή ήθελε να κλείσει και του την σπάσαμε). Βόλτα μέχρι το σπήλαιο του Αγγίτη, στο δρόμο μετά την Προσοτσάνη και προς τα σύνορα. Διαφορετικό σπήλαιο, όπου περνάει ο ποταμός από μέσα του. Όχι τόσο εντυπωσιακό όσο της Αλιστράτης, αλλά αξίζει τον κόπο να το δεί κανείς. Στην επιστροφή στοπ στην Προσοτσάνη, και φαί στο τσιπουράδικο του "Βασιλέα", στο στενό μετά την πλατεία και πριν τον πλάτανο του χωριού. Θεός ο ιδιοκτήτης, ένας 23 χρονος, όπου μας έβαλε και ακούγαμε Σ. Μάλαμα καθόλη την βρώση (σουτζουκάκια, τηγανιά, πικάντικη, πατατοσαλάτα, φέτα ψητή και λευκό κρασί), κάθισε στο τραπέζι μας και τελικά κλείσαμε το μαγαζι και μας κέρασε και καφέ σε γνωστή καφετέρια του χωριού. Επιστροφή κομμάτια στο ξενοδοχείο όπου κοιμηθήκαμε από τις 11.
  
  4η μέρα: Εγερτήριο για πρωινό στον ξενώνα. Επίσκεψη στην πόλη των Σερρών και καφέ και ταβλάκι σε ήσυχο καφέ (galea) στην αγορά. Βόλτα μέχρι το χιονοδρομικό του Λαιλιά υπό καταρακτώδη βροχη....Το χιονοδρομικό κλειστό, αλλα η διαδρομή μας αντάμειψε, καθότι το φθινοπωρινό τοπίο που διασχίσαμε ήταν ο ορισμός της "φύσης", με τις αντιθέσεις στα χρώματα των φυλλοβόλων από τα αειθαλή δέντρα να είναι χάρμα οφθαλμού. Επιστροφή για φαί στο εστιατόριο "Κομπολόι"αριστερά της πλατείας Ελευθερίας των Σερρών...Γεμιστά, Χοιρινό με πράσο, χωριάτικη και μπυρίτσα, έδεσαν με το χειμωνιατικο καιρό της ημέρας. Καφέ στο "Coffee Play" και επιστροφή στο ξενοδοχείο
  
  5η μέρα: Επιστροφή στην Θεσσαλονίκη από την παλιά Εθνική οδό. Στάση στο Λέοντα της Αμφίπολης και στον Ι.Ν. Αγίας Μαρίνας στη Ρεντίνα...Ναμαστε καλά να το ξανακάνουμε...
  
  Τι μας έφτιαξε: Που 2 φορές χάσαμε τα πορτοφόλια μας, και τις 2 μας τα επιστρέψαν άθικτα, με 150 ευρώ το καθένα...ΑΝΘΡΩΠΟΙ, όχι ζώα...Το δωρεάν μουσείο....Ο σειρηνούλης, ένα παιδάκι με μανία στα κινητα, τα άρπαζε μόλις τα έβλεπε....Η Α.Ε Προσοτσάνης που εριξε 3 στην Δόξα μέσα στη Δράμα.....Αιντε ομαδάρα....
  
  Τι μας χάλασε: Οι τιμές στα σπήλαια (7 και 6€ αντίστοιχα Αλιστράτη-Αγγίτης-το άτομο), ο καραγκιόζης που παρά την παράκληση του ξεναγού, έβγαζε φωτο με φλάς στο σπήλαιο-Μαλάκα Ελληνάρα-.
  
  Χρονικό στίγμα: 26-30 Οκτωβρίου 2007....
  
  ΥΓ: Μύρισε χωριό ρε γμτ και ήταν πολύ ωραία......
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 22.10.2007
• 23:46

  Του Τάσου (και της Κατερίνας)

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  

  Δυναμικός, έξυπνος, μυστήριος. Ένας άνθρωπος που σίγουρα δε ξεχνάς ακόμη κι αν τον συναντήσεις μονάχα μία φορά. Έστω και αυτές τις λίγες φορές κατάφερνε και μου έφτιαχνε το κέφι! Μουσικόφιλος. Τρομερά τα κομμάτια που προτείνει, δεν υπήρχε ούτε ένα που να μη μου άρεσε. Μία πάστα ανθρώπου που δύσκολα συναντάς στις μέρες μας. Είδος υπό εξαφάνιση θα τολμήσω να πω! Ένας bloger που θα τον ήθελαν πολλοί κι εγώ ήμουν τυχερή που έγραφε στο δικό μας. Ένας αυθεντικός φοιτητής. Ένας ιδανικός φίλος. Ίσως ο ίδιος να στραβώσει που γράφω γι’ αυτόν, αλλά δε πειράζει, θα του περάσει! Σάμπως θα είναι το πρώτο που δε θα του αρέσει;! Κι ίσως θα ‘ταν καλύτερα αν η Κατ έγραφε αυτό το post, αλλά ήθελα πολύ να το κάνω. Λοιπόν, “ναυτάκι του Αιγαίου” καλή θητεία και καλός πολίτης! Όλα είναι ένα παιχνίδι και για σένα μόλις αρχίζει ένα. Παίξε και γέλα όσο πιο πολύ μπορείς! Ακόμη κι αν αυτό σου φαίνεται παράλογο! Σε περιμένει η βάση σου να επιστρέψεις! Καλή συνέχεια!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 14.10.2007
• 18:30

  Μπόρες

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  

  Υπάρχουν μπόρες που περνάνε γρήγορα. Ξεσπούν κατ’ ευθείαν, κατεβάζουν ότι έχουν και δεν έχουν και σταματάνε. Υπάρχουν και κάποιες μπόρες όμως, που κρατάνε πολύ περισσότερο. Αρχίζουνε και δε λένε να σταματήσουνε με τίποτα. Και βρέχει, βρέχει, βρέχει… Και παντού νερά σε δρόμους και πεζοδρόμια. Και καλά, αν σε πετύχουν στη διαδρομή για το σπίτι, δε σε πολύ-νοιάζει. Φτάνεις σπίτι και αλλάζεις ρούχα. Αν σε πετύχουν πάλι λιγάκι μακρύτερα από αυτό, απλά μένεις με τα βρεγμένα πάνω σου για περισσότερη ώρα. Κι ίσως να αρπάξεις κανένα ελαφρύ κρυολόγημα. Το δύσκολο είναι όταν είσαι μακριά από τον προορισμό σου. Τότε τι κάνεις; Πρέπει να περιμένεις να σταματήσει για να μπορέσεις να φτάσεις εκεί που θέλεις. Αλλιώς θα πρέπει να βραχείς ως το κόκαλο. Πρέπει δηλαδή να διαλέξεις. Βασικός παράγοντας βέβαια είναι και ο χρόνος. Κατά πόσο τον κυνηγάς ή σε κυνηγάει. Και κατά πόσο είσαι διατεθειμένος να γίνεις μουσκίδι για να ‘σαι συνεπής. Κι έτσι λοιπόν οι μπόρες, που σίγουρα έρχονται και φεύγουν, αλλιώς δε θα ‘ταν μπόρες, σε βάζουν σε διλήμματα. Κι εσύ πρέπει να αντιδράσεις γρήγορα κι έξυπνα για να τα βγάλεις πέρα μαζί τους. Γρήγορα κι έξυπνα… Αλλά όπως και να ‘χει, πάντα μετά τη μπόρα, ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο ομορφαίνει τον, καθαρό πια, ουρανό. Όσο κι αν κράτησε αυτή. Γιατί, μπόρα είναι και περνάει…

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 26.09.2007
• 10:37

  Άρχισαν τα όργανα

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Μάλλον δεν άρχισαν, αλλά συνεχίζονται! Πήρε μπρός η γαλάζια μηχανή και ποιός την πιάνει. Έχει 10 μέρες τους ανανεώσατε την "εντολή" σας και τα πρώτα δείγματα ήρθαν και στρογγιλοκάθησαν στις εφημερίδες μας, στο ράδιο στην ΤV, στο διαδίκτυο. Τα πήρατε χαμπάρι ή ακόμα γλεντάτε τη νίκη? Έχουμε και λέμε:
  
  1. Το ασφαλιστικό: Επεξεργάζονται νέα όρια στα 70 παρά χρονάκια.Θέλουν να μειώσουν τις συντάξεις υπολογίζοντάς τες όχι στα τελευταία 5 χρόνια, αλλά επί του συνόλου της σταδιοδρομίας μας. Το ότι οι μισθοί είναι από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη και ότι αυτό θα καταρακώσει τις ήδη χαμηλές συντάξεις, ούτε λόγος.
  2. Παιδεία: Ήδη εφαρμόζεται το μέτρο για τους αιώνιους φοιτητές, έστειλαν τελεσίγραφα λέει μερικά πανεπιστήμια σε αυτούς αν θέλουν να συνεχίσουν ή να διακόψουν σπουδές. Δεν λέω αν συμφωνώ ή όχι με το όριο ηλικίας, απλά το αναφέρω ως την αρχή.
  3. Δημόσια Τάξη: Άρχισε ο "Ναυαρχος" να δείχνει τις αρετές του. Αύξηση της "ορατής" αστυνόμευσης(περιπολίες δλδ) λέει, γιατί χρειάζεται εδώ που τα λέμε. Οι "αναρχικοί" γίναν πολλοί και έρχονται και πορείες και καταλήψεις. Επίσης αστυνόμευση στις πυρόπληκτες, καθότι οι αγροφύλακες είναι ανάπηροι και ανίκανοι, χρειάζονται και μπάτσοι.
  4. Παιδεία 2: Πάει και το βιβλίο της Ιστορίας. Αυτό ήταν, προς τέρψη του Λάος, καθότι μέσα σε ένα μήνα το έβγαλαν σκάρτο με συνοπτικές. Back to the "rightwing" future.
  5. Εσωτερικά: Πάνε να θάψουν το πόρισμα Ζορμπά, για τα ομόλογα, ανακυρήσσοντάς το μή σύνομο. Όχι, που θα το αφήνατε κοράκια μου.
  
  ΥΓ: Για να θίξω και την άλλη παράταξη, έβλεπα μία ομιλία στην Βουλή, πριν κανα 6μηνο, του Χ.Καστανίδη.Κατέκρινε το γεγονός ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης καυχιόταν για την δημιουργία νέων φυλακών. Και είπε, στο περίπου "Καυχιέστε για τις νέες φυλακές, ναι θα είναι χρήσιμες για να μπουν τα στελέχη σας μέσα, μετά την αποκάλυψη των σκανδάλων". Μπράβο ρε, το βρήκες. Σωστή αντιπολίτευση, καθόλου λαϊκίστικη, με επιχειρήματα 5χρονου παιδιού.
  
  ΥΓ2: Ο Λάος κάθισε στο κέντρο της Βουλής.Και ο μποξέρ χάρηκε και για αυτό. Άντε βρε, βγάλτε και το σταυρό και βάλτε ένα ΗΛΙΟ στο logo της παράταξης (να την κάνει ο Θεός) σας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 19.09.2007
• 11:16

  Εκλογο-απολογισμός

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Να την και η τιμημένη ώρα του απολογισμου...Τι καταφέραμε, τι καταφέραν, που αποτύχαμε, που αποτύχαν, τι μας περιμένει, τι τους περιμένει! Πόσα απίδια βάνει ο σάκος, τι θα φάμε σήμερα, τι χρώμα βρακί φοράω, και άλλα πολλά
  
  Τι καταφέραμε: Καταφέραμε να βγάλουμε ξανά μιά κυβέρνηση που ταλανίστηκε από σκάνδαλα (χωρίς καν να έχει ένα όνομα σαν το Σκανδαλίδη για να δικαιολογηθεί), που άφησε τη μισή Ελλάδα να καεί, που έκανε το δεξιό κράτος ομώνυμο της απαγόρευσης. Καταφέραμε να καταποντήσουμε την "Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη" . Καταφέραμε να βγάλουμε ακροδεξιά στοιχεία στη Βουλή μετά από πολλά χρόνια (άρχισε η ιστορική μνήμη να ξεθωριάζει). Καταφέραμε να ανεβάσουμε τα "αριστερά" κοινοβουλευτικά κόμματα κατά πολύ (έστω και ως ψήφο διαμαρτυρίας). Καταφέραμε να κρατήσουμε τον Παπαθεμελή εκτός βουλής (Δόξα τω Θεώ), όπως επίσης τον Αkis και την Μαριέττα( ...και ρώτα τον Αρσένη τι σε περιμένει), τον Λιάγκα και την Έφη Σαρρή. Καταφέραμε να τους χαρίσουμε μια εύθραυστη αυτοδυναμία.
  
  Τι καταφέραν: Κατάφεραν να βγούνε με το στανιό, αφού εκμεταλλεύτηκαν την ολιγορία της "Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης" και την βραχίβια μνήμη του ελληνικού λαού. Κατάφεραν ένα νέο υπουργικό σχήμα "μη μου άπτου" με νέους υφυπουργούς και νέο πραίτωρα το δικό τους Akis. Κατάφεραν να δείξουν ότι εκεί στην "Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη" σκέφτονταν τις εκλογές ενωμένοι και δυνατοί, τόσο που σε λίγο χρονικό διάστημα θα κάνουν και άλλες εκλογές γιατί έτσι τους αρέσει. Κατάφεραν οι ακροδεξιοί με αριστεροδέξια ανθρωποχριστιανική-βιβλιοπώλικη πολιτική του λαϊκισμού να μπούνε στη βουλή. Οι κοινοβουλευτικοί αριστεροί κατάφεραν ξανά να μην είναι και πολύ ευχαριστημένοι με τα ποσοστά τους και σκέφτονται επαναδιάσπαση.
  
  Που Αποτύχαμε: Εκλέξαμε αυτοδύναμη κυβέρνηση και δεν τους δώσαμε το μήνυμα που έπρεπε. Δεν πήραμε χαμπάρι τον εκλογικό νόμο που τα έκανε όλα μακελειό, εισάγωντας στη βουλή όποιον ναναι, μέ ότι ποσοστό ναναι και μία κυβέρνηση, που άμα υπολογίσουμε την αποχή πήρε περίπου 25% των ψήφων. Γίναμε πιο αριστεροί και πιο δεξιοί ταυτόχρονα. Εκλέξαμε ξανά τον Βύρωνα αλλά δεν έγινε υπουργός (και ποιός θα δίνει τροφή στις σατυρικές εκπομπές).
  
  Που Αποτύχαν: Στο γεγονός ότι έχουν οριακή αυτοδυναμία και ο Antonis είναι μέσα στη βουλή, με ειδικότητα να ρίχνει τέτοιες κυβερνήσεις. Η "Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη" απέτυχε παντού. Οι υπόλοιποι είναι ήδη αποτυχημένοι και δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν: Οι Ρώσοι είναι όπως ήταν το 1920, ο Ξύριζα βλέπει τους οικολόγους να έρχονται και χάνει και το μοναδικό του "ιδεολογικό"προπύργιο, ο Λάος δεν μπορεί πλέον να πουλήσει βιβλία και θα αναγκαστεί να μείνει με το μισθό του βουλευτή.
  
  Τι μας περιμένει: Εκλογές σε κανα 2 χρόνια (το πολύ). Νέοι φόροι, νέα νομοσχέδια για το ασφαλιστικό, την παιδεία.......(τόσα χρόνια δεν βαρεθήκαμε να ακούμε τα ίδια;). Η αγροφυλακή θα αναβαθμιστεί σε αγρον-ηγόραζε. Μπορεί να ξαναέρθει και η Άμπερ Σμίθ να ξαναδεί τον Αris, ως υπουργό τουρισμού και να της ανατεθεί η διαφημιστική καμπάνια: Come to Greece, θα τον βγάλω να τον δείς (τον πολιτισμό, έτσι;). Α, και ένα επικείμενο συνέδριο της ΜΔΔ (Μεγάλη Δημοκρατική Διάσπαση). Και άλλος εύσωμος αρχηγός, μαφία θα είναι φαίνεται.
  
  Τι τους περιμένει: Άγχος γιατί πιό κάτω αυτοδυναμία δεν έχει. Άγχος γιατί αν διαιρέσεις το 38% δια 2 δεν βγαίνει. Άγχος γιατί η ιδεολογία στην αριστερά έχει πάει περίπατο. Άγχος για να δείξουμε σε όλους ότι δεν είμαστε και τόσο δεξιοί όπως μας λένε. Αλλά, από την άλλη, σιγά το άγχος, άλλοι ζουν με 700 ευρώ....
  
  Πόσα απίδια βάνει ο σάκος: 69, σύμφωνα με μετεκλογικές δημοσκοπήσεις
  
  Τι θα φάμε σήμερα: Ότι περίσεψε από εχτές.
  
  Τι χρώμα βρακί φοράω: Come and see for your self...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 14.09.2007
• 23:22

  Εκλογίτσες!

   »  Κάθε τέλος κι αρχή

  Έχω μπουχτίσει από τα προεκλογικά νταβαντούρια! Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς ακούς πολιτικούς ν’ αγορεύουν. Και κόσμος μαζεμένος να τους ακούει και να τους επευφημεί! Έχει γεμίσει ο τόπος μπλα μπλα, φούσκες, υποσχέσεις και άθλιες αφίσες! Φτάνει! Και δε μπορώ να καταλάβω, αφού ο κόσμος είναι τόσο δυσαρεστημένος, πως γίνεται να βγαίνουν πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι. Μπορεί κανείς να μου το εξηγήσει αυτό; Λες και μετά την Κυριακή θα αλλάξει η Ελλάδα.. Ε, ρεεεεεε…

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 06.09.2007
• 16:07

  Τι θα ψηφίσω

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  ΕΦΦΕ aka Ένωση Φραπεδοφόρων Φοιτητών Ελλάδος. Σε δυο μηνάκια πάυω να είμαι φοιτητής αλλά μέχρι να παύσω, ορίστε η πρότασή μου για τις εκλογές. Εκτυπώστε το παρακάτω και δώστε το όπου και σε όποιους θέλετε. Ας το βάλουμε όλοι μέσα στο φάκελο και στην κάλπη και ας αναρωτιούνται ποιο είναι το νέο κόμμα, με σήμα το Γάιδαρο. Μερικές προτάσεις να γράψουμε από την πίσω πλευρά
  
  ΕΦΦΕ: Είμαστε οι πρώτοι μετά από τους καλύτερους.
  Δεν καίμε δάση, καίμε μυαλά.
  Όσο μας χτυπάτε, φουσκώνουμε.
  Εμείς είμαστε γαϊδούρια και το δείχνουμε.
  Είμαστε ΕΦΦΕτζήδες και γουστάρουμε.
  
  
  Η συνέχεια δική σας. Εγώ θα την κάνω την μαλακία.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 02.09.2007
• 22:10

  Tapirokraniwsh

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  Ναι ρε σεις...είπα ότι γράφω διπλωματική και θα ασχοληθώ με το βλόγ όταν κάτσει καλό θεματάκι. Και χόπ νατο. Διαβάζω για τα καμώματα της Φώφης και της Βούλας...Την πρώτη τη γείωσε ο Άρειος Πάγος και δεν μπαίνει στο επικρατείας. Τη δεύτερη, της είχαν υποσχεθεί λέει υψηλή θέση στο επικρατείας και την βάλανε 5η, ενώ ήθελε 4η και πάνω. Και ερωτώ: Δε σας επέλεξε ο ελληνικός λαός να υπηρετήσετε την τοπική αυτοδιοίκηση; Δε σας ΤΙΜΗΣΕ μάλλον με την ψήφο του; Που πάτε τώρα; Η μία με το τόσο μεγάλο όνομα λόγω του αειμνηστου πατέρα της και η άλλη γιατί σκόνταψη η καημένη η μαύρη και νίκησε, ρίχνοντας και το σλόγκαν...Δεν ντρέπεστε καθόλου; Όλα για την καρέκλα; Μπήκατε στην τοπική δηλαδή για να μην μείνετε άνεργες ή ως κράχτες μάλλον. Και τώρα που μυριστήκατε άλλο ή μεγαλύτερο τυράκι, στα @@ που δεν έχετε κιόλας (ούτε και μεταφορικά) ο λαουτζίκος. Και τολμάτε και διαμαρτύρεστε από πάνω για αδικία.
  
  Πρόταση: Η μία να αλλάξει όνομα και η άλλη να δώσει πίσω το μετάλλιο. Και να πάτε από εκεί που ήρθατε κορίτσια. Προτιμώ την άλλη στην Ολλανδία ή το Βέλγιο, που υποσχέθηκε πίπες για ψήφους. Τουλάχιστον θα έκανε πίπες στο λαό και όχι σε κάποιον άλλο...Σχάθκα.
  
  Υ.Γ Η φωτό άσχετη.....αλλά μαρέσει...Κατ_κουμπάκι
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 22.08.2007
• 21:19

  Το καλοκαίρι ...

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  

  Το καλοκαίρι θα ‘ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί
  Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή
  Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό
  Να σε κοιτάξει ο ήλιος – Να σε κοιτάξει ο ήλιος
  
  Θα σαι για λίγο το αίνιγμα που δεν θα λύσει κανείς
  Θα σε φυλάει από γύρω στρατός σπαστικοί συγγενείς
  Θα μισανοίγεις τα πόδια σου και θα τα κλείνεις ξανά
  Κάνοντας πως δε ξέρεις - Κάνοντας πως δε ξέρεις
  
  Κι ύστερα πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
  Κι ύστερα πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
  Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
  Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική
  Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
  Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική
  
  Το καλοκαίρι θα ‘ρθει και στη θάλασσα θα επιστραφείς
  Μες το βυθό θα προσέχουν οι ιππόκαμποι να μη χαθείς
  Κι όταν θα βγάζεις για λίγο σε μια σου βουτιά το μαγιό
  Θα ‘σαι στον κόσμο η μόνη - Θα ‘σαι στον κόσμο η μόνη
  
  Θα ‘σαι για λίγο ο έρωτας που δε ζήσει κανείς
  Θα ‘σαι το σώμα σου μόνο κι αυτό θα το ξέρουμε εμείς
  Που μας γυρίζεις την πλάτη σου πάντα την ίδια στιγμή
  Που βασιλεύει ο ήλιος - Που βασιλεύει ο ήλιος
  
  Κι έρχεται πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
  Κι έρχονται πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
  Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
  Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική
  Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
  Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική
  
  Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
  Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική

  Μουσική - Στίχοι: Φοίβος Δεληβοριάς
  

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ξάνθη, 17.08.2007
• 19:53

  Δεκαπενταύγουστος

   »  Κάθε τέλος κι αρχή
  
  
  

  Είναι κάποια όνειρα που δε θέλεις να ξυπνήσεις. Που εύχεσαι να μην τελειώσουν ποτέ! Ταξιδεύεις μέσα σ’ αυτά και νιώθεις ευτυχισμένος. Γιατί είναι κάτι δικό σου και το ζεις όπως θέλεις εσύ. Μ’ αυτούς που θέλεις εσύ. Όπου το θέλεις εσύ. Το ζεις, το νιώθεις στα μύχια της ψυχής σου! Και μετά… ξυπνάς! Δεν έχει όμως και τόση σημασία που ξύπνησες. Σημασία έχει που το έζησες. Έστω και για λίγο. Έστω κι αν δεν κράτησε όσο θα ήθελες. Καλύτερα από το να μη το ζήσεις καθόλου! Έτσι δεν είναι;

  
  
  Περισσότερα... »