
- Μπαίνουν στην Ελλάδα και παραδίδονται στις αρχές
- Η Τουρκία αρνείται πεισματικά την επιστροφή τους
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ας μιλήσουμε επιτέλους!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »



Μια σημαντική εξέλιξη, που δεν είναι δυνατόν να παραμείνει όμως χωρίς παρενέργειες από τους επαγγελματίες δημοσιογράφους, εκδότες και καναλάρχες στην ΕλλάδαΑυτό είναι ένα ιστορικό βήμα, διότι ως γνωστό, το AP δεν υπήρξε και τόσο φιλικό προς τις διάφορες εναλλακτικές πηγές ειδήσεων.
Αυτή η αναγνώριση των blogs ως «πηγή» από ένα από τα μεγαλύτερα πρακτορεία ειδήσεων στον κόσμο, είναι μια σημαντική νίκη και θα οδηγήσει σίγουρα στο να μας πάρουν και τα άλλα Μέσα στα σοβαρά. Έτσι θα έχουμε ένα μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ειδησεογραφική κάλυψη και στην κοινή γνώμη, ώστε να προκύψει μια διόρθωση στην υφιστάμενη μονόπλευρη ειδησεογραφία.
Η ανακοίνωση αυτή σημαίνει, ότι θα τύχει αναγνώρισης η προσπάθεια των blogger να τροφοδοτούν την κοινή γνώμη με πάντα νέα και επίκαιρα θέματα, τα οποία θα έμεναν αλλιώς άγνωστα.
Το AP ανακοίνωσε, ότι οι ειδήσεις που προέρχονται από τα blogs θα παραθέτονται με την ακριβή αναφορά της πηγής.
Μια σημαντική βέβαια εξέλιξη, η οποία δεν θα παραμείνει όμως όπως είναι φυσικό χωρίς «παρενέργειες»… Μια από αυτές είναι, να αντιδράσουν σίγουρα τα μεγάλα τραστ των ΜΜΕ και να προσπαθήσουν είτε να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τα ποιο «έγκριτα» από τα υπάρχοντα blog, ή να προωθήσουν (μέσω των πολιτικών ιπποκόμων τους) νέες νομικές ρυθμίσεις. Κανείς δεν νομίζω να υπάρχει, που να φαντάζεται, πως θα αφεθεί ανεξέλεγκτη η δημόσια πληροφόρηση. Αυτό θα ανέτρεπε εντελώς τα σχέδια της Νέας Τάξης.
Άρα, ας προσγειωθούμε και ας αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτήν την άνευ προηγουμένου ελεύθερη διακίνηση ιδεών, όσο καιρό είναι αυτό ακόμη δυνατό.

Στη φυλακή οδηγήθηκαν με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, οι πέντε από τους έξι οπαδούς του ΠΑΟΚ, για την επίθεσή τους την περασμένη βδομάδα σε σύνδεσμο φιλάθλων του Άρη

Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, αφήνοντας με αυτόν τον τρόπο να συνεχίζεται το πρόβλημα. Δηλαδή, η παραγωγή σε τεράστια ποσοστά, που αγγίζουν το 98%, μουσουλμανοπαίδων που εισάγονται με ειδική βαθμολογία-ποσόστωση ανά σχολή!!! Το ίδιο, φυσικά, δεν ισχύει και για τα παιδιά των χριστιανικών οικογενειών, που καλούνται (οι φετινές επιδόσεις ελπίζουμε να μην «μονιμοποιηθούν) να ξοδέψουν πολλά χρήματα σε φροντιστήρια, προκειμένου τα παιδιά τους να έχουν την πιθανότητα – δυνατότητα εισαγωγής σε καλή σχολή… Η ισοτιμία δεν αφορά τους μαθητές και αφορά τους δασκάλους;
Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, πώς θα αντιδράσει η Ελληνική κυβέρνηση, εάν αύριο δεχτεί ένα αίτημα δημιουργίας και λειτουργίας τουρκικού πανεπιστημίου εντός της Ελληνικής Επικράτειας; Βάσει της δεδηλωμένης θέσης του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, αλλά και της αρμοδίας υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου, η απάντηση σε ένα τέτοιο αίτημα θα είναι θετική... με ό,ποια οικτρά για την Θράκη αποτελέσματα. Πώς λοιπόν πρόκειται να αντιμετωπίσουν, οι καθ' ύλην αρμόδιοι, ένα τέτοιο σοβαρό ενδεχόμενο (το οποίο πιθανότατα έχει "προγραμματιστεί" ήδη από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής; Μπορούν να διαννοηθούν πως με απαντήσεις που χρίζουν πολυποίκιλων αναγνώσεων, δημιουργούν προβλήματα και "ανοίγουν" θέματα τα οποία δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν; Ή μήπως, το ζητούμενο είναι ακριβώς στο να δημιουργηθούν αυτά τα θέματα;
Από κατά υπέρ των κολεγίων
Μέσα από αυτό το ασαφές νομοσχέδιο, η υπουργός επιθυμεί να μοριοδοτούνται οι απόφοιτοι ΙΕΚ και Κολεγίων, προκειμένου να συνεχίζουν τις σπουδές τους σε ΤΕΙ και ΑΕΙ. Δηλαδή από τις κινητοποιήσεις εναντίον των Κολεγίων φθάσαμε όχι απλώς στην αναγνώρισή τους, αλλά και στην πριμοδότηση των αποφοίτων τους για την εισαγωγή τους σε ΤΕΙ και ΑΕΙ. Αν μάλιστα λάβουμε υπ' όψη μας ότι τα πιο σοβαρά ΙΕΚ είναι τα ιδιωτικά, τότε έχουμε την περίεργη «σοσιαλιστική» επιβράβευση των ιδιωτών επιχειρηματιών της εκπαίδευσης. Στην ουσία όμως υπάρχει και μια μεγάλη αλήθεια.
Οι Έλληνες επιχειρηματίες, ακόμα και όταν δεν ήταν αναγνωρισμένα τα πτυχία των Κολεγίων, προτιμούσαν την πρόσληψη αποφοίτων τους περισσότερο από την πρόσληψη αποφοίτων αντιστοίχων, κυρίως, ΤΕΙ και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με υψηλότερη αμοιβή. Αυτό σημαίνει ότι οι σπουδαστές των Κολεγίων έχουν αποκτήσει μεγαλύτερες ικανότητες από τις σπουδές τους. Αυτό φάνηκε και φέτος από τις προτιμήσεις των υποψηφίων. Παρά την κατάργηση της βάσης του 10, ιδιαίτερα σε ορισμένα τμήματα, ή δεν υπάρχουν καθόλου σπουδαστές ή υπάρχουν κενές θέσεις. Η προτίμηση των υποψηφίων προς τα Κολέγια έχει δύο σκέλη. Το ένα είναι η καλύτερη ποιότητα σπουδών και η δυνατότητα μεταπτυχιακών σε ξένα πανεπιστήμια ή στα ίδια με αναγνώριση του ξένου πανεπιστημίου. Το δεύτερο είναι οικονομικό. Ένας σπουδαστής που έχει πετύχει σε περιφερειακό ΤΕΙ ή ΑΕΙ χρειάζεται τα ίδια χρήματα, όσα και τα δίδακτρα ενός Κολεγίου και μένει σπίτι του. Αν μάλιστα υπολογίσουμε ότι, εάν αποφασίσει εξ αρχής την φοίτησή του σε ένα Κολέγιο, γλυτώνει και τα έξοδα φροντιστηρίου, αφού δεν χρειάζονται εξετάσεις για την εισαγωγή τους.
Επαγγελματικός προσανατολισμός και σπουδές
Η μέχρι τώρα προτίμηση αποφοίτων Κολεγίων στις προσλήψεις, σημαίνει ότι τα Κολέγια προετοιμάζουν αποφοίτους σε ειδικότητες που έχει ανάγκη η αγορά εργασίας. Η αλήθεια είναι ότι δειλά κάποιοι υπουργοί θέλησαν να συνδέσουν τις σπουδές με τον επαγγελματικό προσανατολισμό. Συνάντησαν όμως τη σφοδρή αντίδραση των συνδικαλιστών φοιτητών, κυρίως της αριστεράς. Έτσι συνεχίζουμε να έχουμε τον μεγαλύτερο, αναλογικά, αριθμό γιατρών, πολιτικών μηχανικών και δικηγόρων. Συνεχίζουμε να βγάζουμε αποφοίτους από σχολές Διοίκησης Επιχειρήσεων, όταν οι ελληνικές επιχειρήσεις κλείνουν η μία πίσω από την άλλη ή μετακομίζουν σε άλλες χώρες με μικρότερο φορολογικό συντελεστή και χαμηλότερους μισθούς και κόστος παραγωγής. Με δεδομένο ότι τη συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών την αποτελούν γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί και δικηγόροι, φθάσαμε στο σημείο να απαιτείται παρουσία δικηγόρου ακόμα και στον περίπατό μας, ενώ οι υπόγειες διαδρομές συναλλαγής από συναδελφική αλληλεγγύη δίνουν και παίρνουν. Από την άλλη δεν έχουν συνδεθεί τα διάφορα περιφερειακά ΤΕΙ και ΑΕΙ με τις αναπτυξιακές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπάρχουν σε κάθε ΤΕΙ τμήματα Γεωπονίας.
Αν εξαιρέσουμε την Κρήτη, κανένα άλλο ΤΕΙ δεν έχει εκπονήσει προγράμματα βελτίωσης και ανάπτυξης της τοπικής γεωργίας. Από την άλλη όμως δεν έχουμε και από τους τοπικούς άρχοντες παραγγελία προς τα ΤΕΙ για την εκπόνηση αναλόγων προγραμμάτων. Όλοι τους επιθυμούν την πρόκληση εντυπώσεων, ξοδεύουν χρήματα σε άχρηστα έργα βιτρίνας ή προσκαλούν αμφιβόλου ποιότητας καλλιτεχνικά σχήματα. Και όμως η συνεργασία αυτή μπορεί να είχε αποδώσει καρπούς και να είχε αναπτύξει τις τοπικές κοινωνίες. Αλλά και οι πολιτικοί, ιδρύοντας τα περιφερειακά ΤΕΙ και ΑΕΙ, δεν είχαν στο μυαλό τους κάτι τέτοιο. Τους ενδιέφερε περισσότερο η επιδερμική οικονομική ανάπτυξη από τον αριθμό των σπουδαστών και το βόλεμα κάποιων δικών μας σε καθηγητικές έδρες.
Από την Εθνική Παιδεία στη δια Βίου Αμάθεια
Κανείς υπουργός μέχρι σήμερα δεν έχει ασχοληθεί με την πραγματική εκπαίδευση. Η εκπαίδευση ξεκινά από το Νηπιαγωγείο, συνεχίζει στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο καιστο Λύκειο και καταλήγει στα ΤΕΙ & ΑΕΙ. Αν εξαιρέσουμε την κατάργηση διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών, την μερική επαναφορά τους και το θεσμό του ολοήμερου σχολείου, που όμως τείνει να καταργηθεί στην πράξη, μόνο ο θεσμός του σχολικού τροχονόμου υπάρχει. Πρωτοβάθμια και Μέση Εκπαίδευση έχουν αφεθεί στο έλεος των συνδικαλιστών δασκάλων και καθηγητών.
Έτσι φθάσαμε στην εκπλήρωση του οράματος της Άννας Διαμαντοπούλου και πέρα από αυτό. Δεν θα γίνουν δεύτερη επίσημη γλώσσα τα αγγλικά, αλλά πρώτη. Αυτό θα συμβεί με την εφαρμογή της διδασκαλίας της ξένης γλώσσας από την Α' Δημοτικού. Η διδασκαλία της ξένης γλώσσας πρέπει να αρχίζει αφού ο μικρός μαθητής έχει εδραιώσει τη γνώση της μητρικής του, πράγμα αδύνατο σε ένα πρωτάκι. Αποτέλεσμα θα είναι η γλωσσική σύγχυση, που θα αποκλείσει καλή γνώση μιας γλώσσας. Αυτό το ζούμε τόσο στα παιδιά των αλλοδαπών που ζουν στη χώρα μας, όσο και στα παιδιά των Ελλήνων μεταναστών. Αλλά υποκρύπτεται και μεγαλύτερος κίνδυνος.
Είναι φυσικό τα παιδιά να τα προσελκύσει η εκμάθηση μιας γλώσσας με λιγότερους γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες, όπως είναι τα αγγλικά. Αν όμως λογαριάσουμε και το βομβαρδισμό με τους αγγλικούς όρους μέσα από τις διαφημίσεις, τον προφορικό λόγο αλλά και τη χρήση τους από τους φωστήρες των ΜΜΕ, τότε δεν χρειάζεται πολλή φαιά ουσία για να κατανοήσουμε ότι τα αγγλικά θα γίνουν η κύρια γλώσσα των μικρών μαθητών. Τότε θα μας είναι αδιάφορο το πόσοι θα μπαίνουν στα ΤΕΙ & ΑΕΙ, αφού μόνον της ελληνικής Παιδείας δεν θα μετέχουν. Η απάλειψη του προσδιορισμού Εθνική από τον τίτλο του υπουργείου Παιδείας, δεν φαίνεται να είναι και τόσο αθώα.
Μάχη με το "τέρας" που το ίδιο δημιούργησε καλείται να δώσει πλέον το ΠΑΣΟΚ αφού οι "συνδικαλιστικές" αντιδράσεις είναι προ των πυλών. Κάτω απο τον φόβο του ήδη ξεφτιλισμένου κομματικού "συνδικαλισμού" των δημοσίων υπαλλήλων-τεμπέληδων-κομματόσκυλων και την ανύπαρκτη για τους περισσότερους εργαζομένους ΓΕΣΕΕ.Τα κορυφαία "συνδικαλιστικά" στελέχη που κόπτονται για τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων αποφάσισαν ενός είδους "τυπικής αποχής".Ο Πασοκο-συνδικαλιστής Παναγόπουλος της ΓΕΣΕΕ με τον έταιρο Πασοκο-συνδικαλιστή της ΑΔΕΔΥ Παπασπύρου δήλωσαν πως "δεν θα συμμετέχουν σε κομματικές συνεδριάσεις".Ρε σεις μη μας το λέτε... Θα βάλουμε τα κλάματα με τέτοια "θυσία".Βέβαια και οι δυο γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν αφου στο κατω κατω δεν είναι βουλευτές (ακόμα) και κοιτάζουν να γλυτώσουν όχι μόνο το "μαύρισμα" αλλά κυρίως το βρομόξυλο που ετοιμάζετε.Πάντως και οι δύο αρνήθηκαν πως θα αποχωρήσουν απο το ΠΑΣΟΚ (και πως θα μπορούσαν άλλωστε) αλλά θα συνεχίσουν να εργάζονται για το "καλό" των εργαζομένων.Των ίδιων εργαζομένων που η ξεφτιλισμένη ΓΕΣΕΕ είχε δεχθεί να υπογράψει την τελευταία συλλογική σύμβαση με το "ιλιγγιώδες" ποσό αύξησης του 1 ευρώ ημερησίως.Των ίδιων εργαζομένων που η ξεφτιλισμένη ΑΔΕΔΥ των κομματόσκυλων έκανε την "πάπια" όταν τα μελη της αβγάτιζαν σε βάρος των υπόλοιπων Ελλήνων εργαζομένων και απολάμβανε προνόμια που δεν υπήρχαν πουθενά αλλού στην Ευρώπη με τα "επιδόματα" να είναι ουσιαστικά δεύτερος μισθός.Ενα μέρος τους καμαρώσαμε και στο πρόσφατο ανασχηματισμό εξω απο τα υπουργεία να χειροκροτούν τους νέους και παλιούς υπουργούς.Μια κάστα προσκυνημένων που το μόνο τους ενδιαφέρον είναι η εξασφάλιση των προσωπικών προνομίων τους. Κατά τα άλλα... μιζα, αραλίκι... και κοπάνα.Το ποιό ωραίο όμως τους το ετοιμάζουν οι άλλοι "συνδικαλιστές" της ΔΕΗ και του ΟΣΕ.Για να είμαστε ακριβέστεροι του νταβατζή ΔΕΗ και του χρεοκοπημένου ΟΣΕ όπου προκειμένου και εδω να διατηρηθούν προνόμια και να συνεχίζει ο ελληνικός λαος να πληρώνει ρουσφέτια και κομματόσκυλα με προκλητικούς μισθούς η κομματική ταυτότητα παει περίπατο και οι Πασοκο-συνδικαλιστές ετοιμάζονται όχι απλά για αποχή αλλά για την..."έξοδο του Μεσολογγίου" αφού εδω δεν μιλάμε για απλές καρέκλες αλλά για το ίδιο το σύστημα που ετοιμάζετε να ξεσηκωθεί εναντίον αυτών που το δημιούργησαν.

Ένα μήνα μετά την παρουσίαση του μνημονίου 2 ή αλλιώς του «επικαιροποιημένου» μνημονίου, η ΓΣΕΕ – ενόψει και της ΔΕΘ βεβαίως βεβαίως - σε πολυσέλιδη επιστολή της προς τους υπουργούς Οικονομίας και (προ ανασχηματισμού) Εργασίας παρουσιάζει τις διαπιστώσεις της για τον κοινωνικά άδικο χαρακτήρα των προβλέψεων του μνημονίου και την ουσιαστική κατάργηση της αυτονομίας του θεσμού των συλλογικών συμβάσεων.
Στην 11σέλιδη επιστολή με τίτλο «Κοινωνικά άδικες και ασύμβατες με το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις οι προβλέψεις του Επικαιροποιημένου Μνημονίου Συνεννόησης της 6ης-8-2010 ’’για την ενίσχυση του θεσμού της αγοράς εργασίας» σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι: «Το σύστημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων δεν ευθύνεται για τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας». Μήπως όμως αυτή η διαπίστωση ήρθε λίγο αργά, τώρα που τα πάντα έχουν τελειώσει καθώς όπως διαπιστώνει και το «επικαιροποιημένο»: «Η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας έχει σχεδόν ολοκληρωθεί»; Αλλά τι νόημα έχει να διασωθεί το σύστημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων αν είναι να γίνονται δεκτές στην ουσία οι απαιτήσεις των εργοδοτών με ολίγη επικοινωνιακή διαχείριση για τα μάτια των εργαζομένων; Δεν έβλεπε η ΓΣΕΕ που οδηγείται το πράγμα όταν δυο μήνες πριν υπέγραφε τη συγκεκριμένη Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, του πληθωρισμού καλπάζοντος;
Με δραματική καθυστέρηση τώρα διαπιστώνει «βίαιη κρατική παρέμβαση στο σύστημα των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, ουσιώδη μείωση της διαπραγματευτικής δύναμης και περαιτέρω αποδυνάμωση των μαζικών συνδικαλιστικών οργανώσεων».
Κι επιπλέον διαπιστώνεται «ανατροπή της ιεράρχησης των ΣΣΕ μέσω της δυνατότητας απόκλισης των όρων τους, η κατάργηση κατώτατων ορίων προστασίας, η προώθηση ευέλικτων μορφών απασχόλησης, η διευκόλυνση των απολύσεων, η αποδυνάμωση της προστασίας του μισθού και της αποζημίωσης».
Και πως «στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και τα μέτρα που προαναγγέλλονται με το επικαιροποιημένο Μνημόνιο, όπως η κατίσχυση των επιχειρησιακών έναντι των κλαδικών ΣΣΕ, όταν είναι δυσμενέστερες, η κατάργηση της επέκτασης της εφαρμογής των ΣΣΕ, η αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής θέσης των εργαζομένων μέσω αλλαγών στο σύστημα διαιτησίας, η δυνατότητα μείωσης του ήδη μειωμένου ποσοστού υπερωριακής αμοιβής μέσω ΣΣΕ, η ευελιξία στο ωράριο εργασίας, η παρατεταμένη δοκιμαστική περίοδος εργασίας, η προώθηση της μερικής απασχόλησης και της "ενοικιαζόμενης" εργασίας μέσω προσωρινής απασχόλησης κ.λπ.».
Όμως, μετά από όλα τα παραπάνω που, παρά το θεσμικό ύφος των διατυπώσεων, εμφανώς περιγράφουν την πλήρη απορρύθμιση της εργασίας και την μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους δουλοπάροικους, μόνο γέλιο προκαλεί η «αυστηρή» προειδοποίηση του προεδρείου της οργάνωσης: «Καλούμε την κυβέρνηση να μην διανοηθεί να εφαρμόσει αυτό που περιγράφεται στο επικαιροποιημένο μνημόνιο (σ.σ. σιγά τα αίματα) ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών. Αυτό πέραν του αντισυνταγματικού χαρακτήρα οδηγεί την εργασία σε ζούγκλα και προκαλεί αναπόφευκτες εργατικές συγκρούσεις». «Απαιτούμε», λέει η ΓΣΕΕ, «από την κυβέρνηση να εφαρμόσει ένα νέο μείγμα οικονομικής πολιτικής που θα υπερβαίνει δυναμικά το μνημόνιο, θα εξασφαλίζει ανάπτυξη, απασχόληση και κοινωνική δικαιοσύνη».
Διαπιστώσεις για νήπια κι αιτήματα για θεοσεβούμενες κυρίες («δώσε Θεέ μου φώτιση στον πρωθυπουργό να υπερβεί το μνημόνιο και να συναισθανθεί το μέγεθος των αντισυνταγματικών αμαρτιών του») από μια υποτίθεται κορυφαία συνδικαλιστική οργάνωση η οποία το προηγούμενο διάστημα κήρυξε γενικές απεργίες κι οργάνωσε μαζικές διαδηλώσεις... Δεν είχαν φαίνεται καταλάβει οι άνθρωποι το λόγο, τους παρέσυρε το κύμα της οργής. Κι αφού δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο 1, διάβασαν το μνημόνιο 2 κι έπεσαν απ’ τα σύννεφα! Σαν αθώα παρθένα παρασύρθηκε η ΓΣΕΕ... Τώρα, προσευχή και νηστεία να φύγει το κακό μνημόνιο...

Η Άγκυρα προσπαθεί, επίσης, να δημιουργήσει την εντύπωση, πως οι Μουσουλμάνοι έχουν κάποιου είδους εθνικά δικαιώματα επί τμημάτων της ελληνικής επικράτειας. Στην προσπάθεια αυτή εντάσσεται και η θέση της Τουρκίας, ότι μόνον προς την κατεύθυνση μεγαλύτερου εξισλαμισμού πρέπει να μεταβληθεί η πληθυσμιακή σύνθεση των περιοχών της ελληνικής Θράκης, όπου σήμερα διαμένουν Μουσουλμάνοι. Η Τουρκία επιδιώκει, συγχρόνως, να πυκνώσει και να ενισχύσει την παρουσία των Μουσουλμάνων στις περιοχές όπου ήδη ευρίσκονται, αλλά και να επεκτείνει την παρουσία αυτή, ιδίως εδώ στο νομό Έβρου, ώστε να δημιουργηθεί «συνέχεια» με την τούρκικη επικράτεια.
Πόσο, λοιπόν, κινδυνεύει να καταστεί η Θράκη «μια άλλη Κύπρος»; Η απάντηση είναι ότι αυτό έχει ήδη συμβεί αρκετά, αφού εφαρμόζονται ορισμένα από τα τακτικά σχέδια της Τουρκίας, όπως είναι η υπαγωγή των Μουσουλμάνων στον έλεγχό της και η χρησιμοποίησή τους για σκοπούς αντίθετους με τα πραγματικά τους συμφέροντα. Όπως είναι, επίσης, η αυτοπροβολή της Τουρκίας ως «προστάτιδος» των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα (αλλά και στην Βουλγαρία) και η αξιοποίηση των δικών μας λαθών, τα οποία αναφέραμε. Με τέτοια μέσα, στα οποία συγκαταλέγονται η εξασφάλιση ισχυρών συμμάχων και η συνεχής αναβάθμιση των τούρκικων ενόπλων δυνάμεων, η Toυρκία ήδη -επαναλαμβάνω- ασκεί στην πράξη, συγκυριαρχία στην ελλαδική Θράκη.
Τα θαύματα παλιότερα κράταγαν τρεις μέρες. Σήμερα, με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, τα θαύματα δεν κρατούν ούτε δυο ώρες. Ο ανασχηματισμός , για παράδειγμα, που έβγαλε από το καπέλο του ο Πρωθυπουργός, εξάντλησε ήδη την επικοινωνιακή του δυναμική. Αν περίμενε κάποιο θαύμα ο Γιώργος Παπανδρέου και οι επιτελείς του μάλλον θα απογοητεύτηκαν. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που βίωσαν το θαύμα της υπουργοποίησής τους, όπως η Άννα Νταλάρα. Ο αγώνας, όπως και η (δανεική) φήμη τώρα δικαιώνεται. Κατά τα λοιπά, η νέα κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη, θα συνεχίσει το έργο της. Για την ακρίβεια θα συνεχίσει να εκτελεί κατά γράμμα τις οδηγίες και τις εντολές των εποπτών, Αμερικανών και Ευρωπαίων. Δεν είναι μυστικό, το έχει ομολογήσει και ο πρωθυπουργός: Η χώρα είναι υπό περιορισμένη κυριαρχία. Με άλλα λόγια και η κυβέρνηση είναι απλός εντολοδόχος των πιστωτών, από τον πρωθυπουργό μέχρι και τον τελευταίο υφυπουργό.
Υπό αυτήν την έννοια, το θαύμα του ανασχηματισμού που θα δώσει νέα πνοή στην μεγάλη προσπάθεια της κυβέρνησης να σώσει τη χώρα από την χρεοκοπία, δεν μπορεί να το πιστέψει σήμερα ούτε ο ευσεβέστερος οπαδός του κυβερνώντος κόμματος. Όλοι γνωρίζουν πια, ποιος και πως κυβερνά αυτόν τον τόπο: Το μνημόνιο, το ΔΝΤ, οι εντεταλμένοι ξένοι σύμβουλοι του πρωθυπουργού και πάει λέγοντας. Μαζί και από κοντά μ’ αυτούς και ο γερμανικός έλεγχος (ευρωπαϊκή (γερμανική) οικονομική διακυβέρνηση) που επέβαλλε τελικά το Βερολίνο. Η ανασχηματισμένη νέα πολυπληθής κυβέρνηση (49 μαζί με τον πρωθυπουργό), η πολυπληθέστερη της τελευταίας 20ετίας, συνεχίζει την «καλή δουλειά» της οποίας τα αποτελέσματα βιώνουν ήδη οι εργαζόμενοι (και οι άνεργοι) της χώρας.
Όμως, αναρωτιέται κανείς, γιατί χρειάζονται πενήντα άνθρωποι, υπουργοί, αναπληρωτές και υφυπουργοί για να διαλύσουν τη χώρα; Δε γίνεται με λιγότερους η δουλειά; Ή μήπως, τελικά αυτό είναι ένα «θαύμα»; Πέραν των δυνατοτήτων του μαθητευόμενου μάγου που μας «κυβερνά» αυτήν την περίοδο;

Ο απίθανός αυτό τύπος που μας κυβερνάει, όμως, είχε προαποφασίσει το ΔΝΤ και αυτή η απλούστατη διαπραγμάτευση ούτε καν έγινε. Κι όμως, το ίδιο ακριβώς σκηνικό είχε προηγηθεί στις 25 Ιανουαρίου και πέτυχε πανηγυρικά.
Και η αναδιάρθρωση χρέους όμως είναι κάτι προαποφασισμένο, το τελευταίο στάδιο “εκτέλεσης” του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, που θα το οδηγήσει στην αγκαλιά των ξένων “σωτήρων” για ένα κομμάτι ψωμί. Γι’ αυτό και είναι όλοι τόσο βέβαιοι, όχι γιατί υποψιάζονται το βαθύτερο λόγο που θέλει να κάνει αναδιάρθρωση χρέους η παρούσα κυβέρνηση, αλλά γιατί όλα τα μηνύματα που εκπέμπονται από τις αξιόπιστες πηγές γνώσης των διεθνών δεδομένων για τις τράπεζες, είναι απολύτως καταφατικά ως προς το ενδεχόμενο αναδιάρθρωση.
Ο ανασχηματισμός αυτός αντανακλά στον τρόπο σκέψης του πρωθυπουργού. Μας έδωσε επιτέλους απάντηση στον γρίφο του τι έχει στο μυαλό του ο Γιώργος


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Όταν τον Οκτώβριο του 2009 ανέλαβε η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου, κανένας δεν μιλούσε για «χρεοκοπία» της Ελλάδος. Βέβαια, η Τράπεζα της Ελλάδος και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποιούσαν ότι το έλλειμμα πήγαινε να ξεφύγει σε ποσοστά της τάξης του 10%, όμως είχαν ήδη ληφθεί κάποια μέτρα φορολογικού χαρακτήρα, ενώ και ο απερχόμενος πρωθυπουργός, Κ. Καραμανλής, είχε υπογραμμίσει την ανάγκη λήψης «σκληρών» μέτρων (που τώρα πια βέβαια μοιάζουν με χάδι, σε σύγκριση με τα όσα επέβαλε τελικά η κυβέρνηση Παπανδρέου) για να μην ξεφύγει το έλλειμμα (πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα κλπ.).
Ξαφνικά, λίγες μέρες μόλις μετά τις εκλογές, είδαμε το νέο πρωθυπουργό, Παπανδρέου, να μιλάει για οικονομία «στα πρόθυρα της χρεοκοπίας», για «οικονομία στην εντατική», για ασφαλιστικά ταμεία υπό κατάρρευση, ενώ υπουργοί του έμειναν στην ιστορία για εκφράσεις του τύπου «δεν υπάρχει σάλιο», «Τιτανικός» κλπ. Ταυτόχρονα, ανακοινωνόταν ένα παραφουσκωμένο έλλειμμα ύψους 12,7%, καρπός πολιτικής απόφασης και υπερδιπλάσιο από το στόχο-εκτίμηση που είχε θέσει η προηγούμενη κυβέρνηση στο 6%. Όλα αυτά, παράλληλα με μια πρωθυπουργική ρητορική, που μιλούσε, εκ του μη όντος τότε, για μειωμένη εθνική κυριαρχία, δήθεν λόγω των οικονομικών συνθηκών.
Στην αρχή οι αγορές δεν αντέδρασαν. Λίγες εβδομάδες, ωστόσο, μετά την έναρξη της πρωθυπουργικής ρητορικής, ήρθε πρώτα ο οίκος Fitch (ο πλέον αναξιόπιστος και διαπλεκόμενος, σύμφωνα με την τραπεζική πιάτσα), να υποβαθμίσει την ελληνική οικονομία, επίσης, σε εκείνη την φάση, εκ του μη όντος. Με την υποβάθμιση εκείνη, η Ελλάδα τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας. Το spread άρχισε να ανεβαίνει και σταδιακά άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα δημοσιεύματα στο διεθνή τύπο που συζητούσαν το (απίθανο, τότε) ενδεχόμενο χρεωκοπίας της Ελλάδας.
Εντωμεταξύ ο νέος πρωθυπουργός συνέχισε να οργιάζει στο εξωτερικό, καταγγέλλοντας τους Έλληνες σαν συλλήβδην φοροφυγάδες, κλέφτες και λωποδύτες, καλλιεργώντας εντέχνως κλισέ που σε κάποιο βαθμό ήδη προϋπήρχαν. Αυτός βέβαια, θα τα έστρωνε όλα.
Η Ευρώπη από την πλευρά της, βλέποντας τη νέα κυβέρνηση «αποφασισμένη να εφαρμόσει το προεκλογικό της πρόγραμμα» άρχισε να κάνει τις πρώτες κρούσεις σχετικά με την ανάγκη λήψης μέτρων μείωσης του ελλείμματος. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε αόριστα στην Ευρώπη ότι θα λάβει μέτρα, αλλά, αντί για μέτρα, είδαμε τον ΓΑΠ να λέει «τα βρήκαμε τα λεφτά» (που «υπήρχαν») και θα έκανε τελικά την περιβόητη αναδιανομή εισοδήματος που με τόση ένταση είχε υποσχεθεί προεκλογικά.
Όλοι νομίζαμε τότε ότι η κυβέρνηση δεν είχε αίσθηση της πραγματικότητας και ότι δεν ήξερε τι έκαμνε, αλλά τελικά εμείς ήμασταν αυτοί που δεν είχαμε αίσθηση της πραγματικότητας, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια.
Μπήκε ο Ιανουάριος και το πράγμα με το ελληνικό έλλειμμα σοβάρευε όλο και περισσότερο. Η Ευρώπη ζήτησε επιτακτικά Πρόγραμμα Σταθερότητας και η κυβέρνηση εμφάνισε ένα πρόγραμμα ανάξιο λόγου, γεμάτο αοριστολογίες για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής.
Άρχισε τότε να τίθεται στα σοβαρά το ερώτημα του αν η Ελλάδα θα μπορεί να δανείζεται στο μέλλον.
Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο, ο ΟΔΔΗΧ ήλθε σε προσυνεννόηση με ορισμένες μεγάλες τράπεζες που όρισε αναδόχους και εξέδωσε στις 25 Ιανουαρίου 2010 5ετή ομόλογα, μεγάλο μέρος των οποίων είχε συμφωνηθεί να καλύψουν οι τράπεζες-ανάδοχοι. Η κίνηση αυτή βοήθησε να ξεκινήσει καλά η δημοπρασία και, όταν είδαν οι αγορές ότι αγοράζονται τα ομόλογα, έσπευσαν όλοι να πάρουν ελληνικά ομόλογα! Κι εκεί που η κυβέρνηση ζητούσε 3 με 5 δις, της προσφέρθηκαν 25. Από αυτά πήρε τελικά τα 8.
Όσοι παρακολουθούσαμε την κατάσταση, πήραμε βαθιά ανάσα ανακούφισης. Η χώρα δεν θα χρεοκοπούσε, μπορούσε, ακόμη, να δανειστεί χωρίς πρόβλημα.
Λογαριάζαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Μέτρα η κυβέρνηση δεν έπαιρνε. Έφτασε στο σημείο ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να τους λέει από το βήμα της Βουλής «ξεκολλήστε και πάρτε μέτρα»! Το spread συνέχιζε να ανεβαίνει.
Κάποια στιγμή ήρθε η 3η Μαρτίου 2010 και ο ΓΑΠ πήρε τελικά κάποια όντως σκληρά μέτρα (πολύ σκληρότερα από αυτά που είχε «υποσχεθεί» ο Καραμανλής), μειώνοντας δώρα και επιδόματα στους μισθούς. Ο κόσμος σοκαρίστηκε, αλλά τουλάχιστον το spread άρχιζε να πέφτει. Αμέσως μετά τα μέτρα έπεσε στις 287 μονάδες και προβλεπόταν στις 250-280 μονάδες για το επόμενο χρονικό διάστημα. Με επιμονή και σωστή διαχείριση, είναι βέβαιο ότι, σταδιακά, θα έπεφτε κι άλλο.
Ο ΓΑΠ όμως δεν μπορούσε να περιμένει να πέσει! Ήθελε «διεθνή στήριξη». Ξεκίνησε έναν μεγάαααλο και ένδοξο γύρο («σώζει την Ελλάδα) σε Ευρώπες και Αμερικές ζητώντας «στήριξη». «Στήριξη» για ποιο πράγμα. Διαλαλούσε στα πέρατα της οικουμένης ότι «δεν χρειάζεται χρήματα» και θέλει μόνον «στήριξη». Μα αφού το spread πέφτει άνθρωπέ μου, χάρη στα μέτρα που εσύ πήρες, τι άλλο θέλεις τώρα ως «στήριξη»; Μια χαρά τα καταφέρνεις μόνος σου.
Όταν όμως εκλιπαρείς για «στήριξη» είναι σαν να λες έμμεσα σε όλους, ότι δεν τα βγάζεις πέρα χωρίς να σε στηρίξουν. Κάπου εκεί το spread άρχισε να ανεβαίνει. Ήρθε και η φαιδρή ιστορία με την Κίνα και πήρε οριστικά την ανηφόρα.
Εκεί λοιπόν που παρακαλούσε για «στήριξη» και «πιστόλι πάνω στο τραπέζι» που «δεν το χρειαζόμαστε» αλλά «θέλουμε να υπάρχει», λήφθηκε με εκβιασμούς και πιέσεις η απόφαση της 25ης Μαρτίου από την Ευρώπη για «στήριξη» της Ελλάδας, για την περίπτωση που δεν θα μπορεί πια να δανείζεται από τις αγορές.
Κι αυτή η απόφαση δεν του άρεσε όμως τελικά του ΓΑΠ και άρχισε να θέλει να την τροποποιήσει. Όταν εξαιτίας αυτής της στάσης το spread άρχισε να παίρνει και πάλι την ανηφόρα, αμέσως μετά το Πάσχα, η κυβέρνηση άρχισε να ψάχνει για «βαθύ λαρύγγι», προσπαθώντας να πείσει τους ιθαγενείς ότι φταίει κάποιος άλλος και όχι ο ίδιος ο Παπανδρέου.
Και τότε φτάνει η 7 Απριλίου. Η ημέρα στην οποία η Τράπεζα της Ελλάδος απαγόρευσε, έμμεσα, το short selling, τοποθετώντας την κερδοσκοπική προθεσμία σε μία ημέρα, αντί για τρεις που ήταν επίσημα και δέκα που ήταν ανεπίσημα, μέχρι τότε: Το σκάνδαλο Τ+10 μόλις είχε αποκαλυφθεί ευρύτερα! Πολλοί το ήξεραν ήδη από τότε που συνέβαινε.
Ήταν όμως πια αργά. Στις 23 Απριλίου και αφού το spread είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο, ο ΓΑΠ ανακοίνωνε την υπαγωγή της Ελλάδας στο «μηχανισμό στήριξης» με ρομαντικό background το λιμάνι του Καστελλόριζου.
Τι συμπέρασμα βγαίνει από όλα αυτά; Ήταν πράγματι «αναπόφευκτο» το μνημόνιο;
1) Τουλάχιστον μέχρι τις 25 Ιανουαρίου 2010, η Ελλάδα δανειζόταν χωρίς κανένα πρόβλημα. Ο ΓΑΠ επαίρεται γιατί βρήκε 110 δις και «έσωσε τη χώρα» (λέμε τώρα…), ενώ σε μία μόνον δημοπρασία, της 25ης Ιανουαρίου 2010, τής είχαν προσφερθεί 25 δις χωρίς τους εξοντωτικούς όρους του μνημονίου.
2) Η καταστροφή της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας ήταν μεθοδευμένη, συστηματική και σκόπιμη, από την πλευρά της κυβέρνησης. Η πρώτη σοβαρή ένδειξη ότι αυτό συνέβαινε ήταν το σκάνδαλο T+10. όμως η προϋπάρχουσα κυβερνητική στόχευση για υπαγωγή στο ΔΝΤ ομολογήθηκε ανοιχτά από τον Υφυπουργό Οικονομικών Σαχινίδη («πρώτη επιλογή και μόνη που υπήρχε από τις 5 Οκτωβρίου και μετά»).
3) Δεν ήταν όμως δυνατόν να υπαχθούμε στο ΔΝΤ, εφόσον μπορούσαμε να δανειζόμαστε από τις αγορές. Συνεπώς, ήταν «αναγκαίο» να καταστραφεί πρώτα η ελληνική πιστοληπτική ικανότητα (εκεί αποσκοπούσε το σκάνδαλο Τ+10 και όλη η καταστροφολογική ρητορική) και μετά να ζητηθεί η υπαγωγή στο ΔΝΤ.
Σωστά λοιπόν χαρακτήρισε ο Στάθης τη συγκεκριμένη ενέργεια ως «εσχάτη προδοσία». Όχι μόνον δεν ήταν αναπόφευκτη, αλλά ήταν, αντιθέτως, σκόπιμη.
Απομένει να απαντηθεί ένα ακόμη σοβαρό ερώτημα: Πώς, στο καλό, τόσος πολύς κόσμος δεν βλέπει αυτά τα προφανή και έχει πεισθεί ότι το Μνημόνιο ήταν «αναγκαίο κακό»;
Η απάντηση είναι πολύπλοκη. Εδώ θα παρατεθούν δύο μόνον σύντομες σκέψεις:
α) Έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο η έντονη τάση συμπλεγματικής αυτοϋποτίμησης που έχει ο σύγχρονος Έλληνας. Δεν συνειδητοποίησε ότι το να δανείζουν οι αγορές μια χώρα είναι κάτι το φυσιολογικό και δεν είναι δα και τόσο μεγάλη υπόθεση. Εδώ, π.χ., το Ιράκ και η Ουκρανία μπορούν, σήμερα, και δανείζονται, η μία κατεστραμμένη από τον πόλεμο και η άλλη μια εξαθλιωμένη χώρα της πρώην ΕΣΣΔ που κάθε χειμώνα αναρωτιόμαστε αν θα έχει να πληρώσει για το φυσικό της αέριο. Γιατί να μην μπορεί να δανειστεί η Ελλάδα;
β) Τεράστιο ρόλο έπαιξε η απόλυτη απουσία της ΝΔ το κρίσιμο χρονικό διάστημα Οκτωβρίου-Νοεμβρίου. Όσον καιρό ο ΓΑΠ έχτιζε τα επικοινωνιακά θεμέλια της εγκληματικής πολιτικής του πάνω στη συκοφάντηση της προηγούμενης κυβέρνησης και η ενεργή ΝΔ ήταν απασχολημένη με την εκλογή νέου αρχηγού, ο πρώην πρωθυπουργός, Κ. Καραμανλής, ανυπομονούσε να παραδώσει την αρχηγία και οι πρώην υπουργοί οικονομικών σιωπούσαν. Η συνεχιζόμενη, μέχρι σήμερα, διαβόητη «σιωπή του Καραμανλή», εδραίωσε πλήρως αυτή την εντύπωση. Έτσι, πέρασε εύκολα η πεποίθηση στον κόσμο ότι «για να μη μιλάει ο Καραμανλής, πράγματι κατέστρεψε την οικονομία η ΝΔ». Άλλα στραβά όμως μπορεί να έκανε η ΝΔ, αλλά αυτό όχι. Η αλήθεια είναι ότι, αν δεν είχε έρθει ποτέ η κυβέρνηση ΓΑΠ, η χώρα θα δανειζόταν μέχρι σήμερα χωρίς πρόβλημα.
Το συμπέρασμα είναι ότι, όχι μόνον δεν ήταν «αναγκαίο κακό» το Μνημόνιο, όχι μόνον η Ελλάδα θα μπορούσε πολύ άνετα να συνεχίσει να δανείζεται από τις αγορές χωρίς ιδιαίτερο κόπο και με λιγότερο σκληρά μέτρα, αλλά και ότι πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην βλέπει ότι η καταστροφή της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας και η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ έγιναν σκόπιμα και μεθοδευμένα από την κυβέρνηση Παπανδρέου.
Η προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι δεν θα διαρκέσει περισσότερο από μερικούς μήνες η έξοδός μας από το Μνημόνιο, μόλις αλλάξει η κυβέρνηση. Να δούμε τότε που θα τρέχουν να κρυφτούν όσοι μιλούν για «αναγκαίο κακό» και τα συναφή.




Λυπούμαι που θα το πω, αλλά πρόκειται για τραγέλαφο!
Ένας «πανίσχυρος πρωθυπουργός» προσπαθούσε μέχρι τα μεσάνυχτα να ανασχηματίσει την κυβέρνησή του!
Ανεπάρκεια; Αδυναμία; Ανικανότητα; Άγνοια της πραγματικότητας;
Αυτό που ζήσαμε χθες βράδυ, είναι νούμερο βγαλμένο από τις ένδοξες μέρες της ελληνικής επιθεώρησης. Ο Αλέκος Σακελλάριος θα έχει ξεραθεί στα γέλια!
Επιτέλους, για πόσο καιρό ακόμα θα ανεχόμαστε να μας κοροϊδεύουν τόσο ξεδιάντροπα;
Η Κυβέρνηση δεν είναι ΜΚΟ ούτε τα υπουργεία παιχνίδια στην άμμο. Μέσα σε μια νύχτα άλλαξε όλη η κυβερνητική δομή. Αρμοδιότητες μεταφέρονται εδώ και εκεί. Υπουργοί αλλάζουν. Αυτός είναι ο σχεδιασμός που είχαν; Θα τους πάρει ένα χρόνο για να μάθουν που βρίσκονται! Πότε θα λύσουν τα προβλήματα;
Μια χώρα η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας χρειάζεται σοβαρή κυβέρνηση και ένα ακόμα σοβαρότερο πρωθυπουργό. Οι ερασιτεχνικοί πειραματισμοί δεν δείχνουν μόνο έλλειψη σοβαρότητας, είναι και επικίνδυνοι για τη χώρα.
Σε μια εποχή σκληρής λιτότητας, όταν κόβει τις συντάξεις, ποιος ο λόγος να φορτώσει τον κρατικό προϋπολογισμό με 11 παραπάνω υπουργούς, μαζί με συμβούλους και παρατρεχάμενους; Αλήθεια πόσο επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός από τα νέα υπουργικά γραφεία;
Σε μια εποχή που απαιτείται ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων, ποιος ο λόγος να δημιουργήσει πρόσθετη υπουργική γραφειοκρατία;
Όταν είχε ήδη έναν συντονιστή, τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, για ποιο λόγο να διορίσει ακόμα έναν, τον κ. Ραγκούση;
Ο Πρωθυπουργός τελικά, που εκ του Συντάγματος, έχει την ευθύνη συντονισμού της κυβέρνησης, με τι θα ασχολείται;
Αυτόν δεν εξέλεξε ο λαός για να κυβερνά τη χώρα;
Μήπως ο κ. Παπανδρέου κουράστηκε νωρίς και από εδώ και στο εξής απλώς θα προεδρεύει, όταν θα του το επιτρέπουν οι άλλες, περισσότερο ευχάριστες ασχολίες του;
Αλήθεια, ποια χρησιμότητα εξυπηρετεί η ανακύκλωση των κυριών Κατσέλη, Ξενογιαννακοπούλου και Γεννηματά; Αν ήσαν πετυχημένες, γιατί μετακινήθηκαν; Αν απέτυχαν, γιατί παραμένουν στην κυβέρνηση; Οι δυο τελευταίες αναβαθμισμένες μάλιστα!
Τελικά, ο μονίμως «ενοχλημένος» τον τελευταίο καιρό Πρωθυπουργός, με τις αρνήσεις των υπουργών του, έβγαλε όλη την οργή του στην κα. Μπατζελή; Τι επιλεκτικές εκδηλώσεις οργής είναι αυτές; Εκτός και αν μόνο εκεί μπορούσε;
Συμπέρασμα:
Μετά την μηδέποτε εμφανισθείσα dream team των Περιφερειαρχών, ο κ. Παπανδρέου σχημάτισε μια πολυμελή και αναποτελεσματική κυβέρνηση για να βολέψει κολλητούς και φίλους! Ρουσφέτια διευθέτησε, χατίρια έκανε! Όπως ο αναχωρητής που κάνει τις τελευταίες χάρες πριν φύγει!
Κάτι παραπάνω θα ξέρει για αυτά που έρχονται!
Αυτό το κυβερνητικό σχήμα δεν έχει μέλλον. Θα αποτελέσει έκπληξη, αν αντέξει μετά τις περιφερειακές εκλογές
Ο κ.Παπανδρέου ούτε να πείσει μπορεί, ούτε να εμπνεύσει, ούτε να κυβερνήσει. Είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας.
Η πατρίδα χρειάζεται άμεσα, μια άλλη πολιτική και μια άλλη κυβέρνηση.
|
Hellas Blogs: Karditsa Blogs (Καρδίτσα) Kastoria Blogs (Καστοριά) Preveza Blogs (Πρέβεζα) Florina Blogs (Φλώρινα) Drama Blogs (Δράμα) Paros Blogs (Πάρος) |