Η πιο δημιουργική αρρώστια της ζωής μου...
Επιτέλους αρρώστησα κι εγώ, αλλά έβγαλα κάτι καλό.
Είδα το "Μίλα της" του Pedro Almodovar, και πιστεύω διαφωτίστηκα. Υπάρχουν ταινίες που μου άλλαξαν πιο πολλές ιδέες σε ένα δίωρο, αλλά αυτή μου άλλαξε έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης. (θέασης καλύτερα)
Στη συνέχεια είδα ένα επεισόδειο House M.D. που τόσο λάτρευα ως τώρα.
Κενό! Τελείως κενό. Είναι προκλητικά κυνικός ο τρόπος με τον οποίο οι Αμερικάνοι λένε αυτό που θέλουν να πουν. Και τελικά ανούσιο.
Στη συνέχεια είδα το Vicky Cristina Barcelona (που καιρό περίμενα να βγει σε dvd), γυρισμένο στην αγαπημένη μου Βαρκελώνη, από τον αγαπημένο μου Woody Allen. Εντάξει, τρωγόταν, σαφώς καλύτερο από τις τελευταίες του ταινίες, αλλά και πάλι, Αμερικάνικο στιλάκι. (φυσικά όχι όσο στο House)
Μέσα στο παραλήρημα του πυρετού ένα έχω να πω: Δεν τολμώ να δω Prison Break και 24!
Καίω τα παλιά dvds, και μαζί με τον Ελληνικό κινηματογράφο βάζω στα απαγορευμένα και τον χαζο-αμερικάνικο.
Εντάξει, ίσως υπερβάλω, (είπαμε αντιστέκομαι στα αντιπυρετικά) αλλά τα πράγματα θα αλλάξουν...
Παράλληλα συνεχίζω με αμείωτο κέφι τη μουσική μου εξερεύνηση. Για σήμερα έχουμε Μηλιώκα που απ'ότι αποδεικνύεται έχει μπόλικο χιούμορ (μετά το 1:39 τα λέει τέλεια):
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αμπελοφιλοσοφία" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
